• Αρχική
  • Τέχνες
  • Radio
More
    Τρίτη, Οκτώβριος 15, 2019

    Μια άλλη εποχή του κινηματογράφου.

    "Έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό λοιπόν ότι τα τελευταία χρόνια το Χόλυγουντ και γενικά οι μεγάλες παραγωγές παράγουν ταινίες με υπερήρωες επικρατώντας στα box office"

    Είναι εξαιρετικά λυπηρό να συνειδητοποιείς ότι αρχίζει να αφανίζεται κάτι που αγαπάς. Η μάλλον όχι να αφανίζεται, απλά να μεταλλάσσεται. Να μεταμορφώνεται σε κάτι πιο μεστό και εύπεπτο για το σύνολο. Το σύνολο των νέων που αναζητούν την διασκέδαση και όχι την ποιότητα. Και ο αριθμός αυτής της επιλογής είναι τεράστιος, αξίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων.

    Παλιός μηχανισμός κινηματογραφικής αίθουσας

    Όλοι οι σινεφίλ έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι η τωρινή κινηματογραφική γενιά ανήκει στη Marvel. Όπου η ιστορία κάθε υπερήρωα του Stan Lee “ζωντανεύει” μέσα από την μεγάλη οθόνη. Ίσως η λέξη ζωντανεύει βέβαια να μην ταιριάζει εδώ. Καθώς τα CGI και τα μαγευτικά special effects μόνο την αίσθηση της ζωντάνιας δεν δίνουν. Έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό λοιπόν ότι τα τελευταία χρόνια το Χόλιγουντ και γενικά οι μεγάλες παραγωγές παράγουν ταινίες με υπερήρωες επικρατώντας στα box office και σπάζοντας τα ταμεία των κινηματογράφων παγκοσμίως. Το Χόλιγουντ προκειμένου να παράγει και να λειτουργήσει βασίζεται πάνω στην επιλογή του θεατή. Η επιλογή του έχει γίνει περισσότερο παιδική, χρωματιστή και μάλλον εύκολη.

    Δεν αμφισβητώ καμία τέχνη και κανέναν δημιουργό. Ορισμένες φορές ο καλλιτέχνης των ειδικών εφέ είναι απαραίτητος για την πραγματοποίηση ενός οράματος. Υπάρχουν όμως παραδείγματα ταινιών που λόγω σεναρίου, σκηνοθέτη και ερμηνειών άγγιξαν την υπόσταση του αριστουργήματος… Ναι τα εφέ είναι πανέμορφα, πόσο μάλλον αυτά της Marvel. Κάτι λείπει όμως, δεν είναι η τέχνη του κινηματογράφου αυτή που μάθαμε, αλλά αυτή φαίνεται και δυστυχώς τελευταία ως αυτή χαρακτηρίζεται. Είναι “ακριβή” διασκέδαση καθώς κοντοστέκεσαι ελάχιστα να πληρώσεις ένα ποσό σχεδόν τριών ωρομισθίων ώστε να παρακολουθήσεις κάτι που μπορεί βέβαια και να μην σε ικανοποιεί. Έτσι πίσω από την “μαρβελική” εποχή ακολούθησε η “νετφλιξική”, όπου με τα τρία αυτά ωρομίσθια μπορείς να απολαμβάνεις εύκολο περιεχόμενο για έναν μήνα.

    Επεξεργασία φίλμ

    Οι τηλεοπτικές σειρές τα τελευταία χρόνια βρίσκονται στο ζενίθ της αξιοποίησης τους. Τηλεοπτικά προγράμματα δίνουν την δυνατότητα στον θεατή να ξημεροβραδιάζεται στον καναπέ του προκειμένου να ικανοποιήσει την αγωνία που δίνει το τέλος κάθε επεισοδίου και να προχωρήσει στο επόμενο και στο επόμενο χωρίς δισταγμό. Το ίδιο και το ίντερνετ. Όπου σχεδόν κάθε σειρά και ταινία που σε ενδιαφέρει είναι άμεσα προσβάσιμη.

    Το φαινόμενο λοιπόν είναι αντιληπτό. Ο θεατής επιλέγει σειρές και όχι την ακριβή αίθουσα του σινεμά. Έτσι και οι παραγωγοί το αντιλήφτηκαν με αποτέλεσμα ό,τι άριστο μέσο σκηνοθετικό, σεναριακό, ερμηνευτικό κατέχουν να το χρησιμοποιήσουν ώστε να δώσουν στον θεατή όσο το δυνατόν καλύτερη θέαση. Έτσι κάτι παραλείφτηκε, ξεχάστηκε, παραμελήθηκε. Και αυτό είναι ο κλασικός και καλός κινηματογράφος.

    Στην σκέψη του σινεφίλ δεν υπάρχει μόνο ο αμερικάνικός κινηματογράφος αλλά και ο ευρωπαϊκός. Ο πρώτος έλειπε από το προσκήνιο με αποτέλεσμα ο δεύτερος να αναπτυχθεί ραγδαία. Δίνοντας μία ένδειξη “ζωής” στον πραγματικό παλιό σινεμά Βλ. Τhe Guilty (Δανία 2018) του Gustav Moller, Transit (Γερμανία 2018) του Christian Petzold. Έτσι οι Ευρωπαίοι και όχι μόνο (Από την Κίνα βλ. το εξαιρετικό An Elephant Sitting still (2018) του Bo Hu) εκμεταλλεύτηκαν την αισθητή απουσία και αναδείχθηκαν.

    Εξωτερικός χώρος γυρισμάτων

    Υπήρξε μία ένδειξη ελπίδας επιστροφής φέτος. Με τα χαρμόσυνα νέα της επιστροφής του Tarantino και Scorsese με τα Once Upon A Time in… Hollywood και το The Irishman αντίστοιχα, να δημιουργούν την ευχάριστη αίσθηση ότι οι αίθουσες του κινηματογράφων θα έχουν φέτος την τιμητική τους. Έτσι κατά καιρούς γίνεται μία προσπάθεια.

    Η πόλη μου φημίζεται για την κινηματογραφική κουλτούρα της. Το διάσημο φεστιβάλ της αλλά και οι εκδηλώσεις τις δεν παραλείπουν τον υπέροχο κινηματογράφο. Μία εκδήλωση με συγκίνησε φέτος. Αυτή με της άσπρες καρέκλες που στήθηκαν στην πλατεία Αριστοτέλους μαζί με μία γιγαντοοθόνη προβάλλοντας το αριστουργηματικό Cinema Paradiso. Σε ένα παράλληλο σύμπαν συναντήθηκε η πλατεία Αριστοτέλους λοιπόν με αυτή της ταινίας. Όπου πλήθος κόσμου γύρευαν να δουν ταινίες στην ιταλική πλατεία και αντίστοιχα στην ελληνική.

    Ευελπιστούμε τέτοιες όμορφες στιγμές του κινηματογράφου να επιστρέψουν, να ενωθούν όμορφα καρέ δημιουργώντας ιστορίες που μένουν ανά τα χρόνια μεταφέροντας άτυπα στις γενιές που ακολουθούν τι τελικά σημαίνει καλός κινηματογράφος.

    Γιώτα Παπαδημητρίουhttps://youngpeople.gr/
    Η Γιώτα είναι φοιτήτρια του Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας και Ανάπτυξης στην Πολυτεχνική σχολή του Α.Π.Θ. Στον ελεύθερο της χρόνο της αρέσει να βλέπει ταινίες καθώς έχει πάθος με τον κινηματογράφο. Ξεκίνησε να δημιουργεί κείμενα έχοντας ως πηγή έμπνευσης το σινεμά καθώς από μικρή λάτρευε να βλέπει ταινίες και να τις αναλύει εκφράζοντας την άποψη της.

    Radio Young People.gr

    Ακούστε Καθημερινά 24 ώρες το 24ωρο, την καλύτερη ξένη μουσική...

    Folow Us

    3,171ΥποστηρικτέςΚάντε Like
    161ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
    403ΑκόλουθοιΑκολουθήστε

    The Message

    "Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε; Πολέμα!..."

    Κελαϊδίτη

    "Να μη φοβούνται να εξερευνούν και να εκφράζουν τη σκιά τους"

    Καραμίχος

    "Να μην φοβάστε να ακολουθήσετε τα όνειρά σας..."

    Μύρωνας

    Theme of the week

    Η ομάδα του Young People.gr σας καλεί να γράψετε το δικό σας άρθρο, ή...

    Χορηγός Επικοινωνίας

    Το Young People.gr είναι ένας από τους χορηγούς επικοινωνίας για τον Πολυχώρο Vault και...

    Σχετικά ΆρθραΜια Ματιά
    Ενδιαφέρον Θεματολογία