Σάββατο, Αύγουστος 24, 2019
  • Αρχική
  • Αρθρογραφία
  • Radio

Οι δικοί μας σούπερ ήρωες κρατούσαν κιμωλία.

"Θα ξεχωρίζει η αγάπη τους κι η ζεστασιά των χεριών τους, που το παιδί μέσα σου ακόμα ορκίζεται πως μπορεί να τα αισθανθεί"

Θυμήσου εσύ φίλε που διαβάζεις αυτό το άρθρο πώς ήσουν στα 6 και στα 8 σου. Ναι πριν βιαστείς να πεις “δε μας παρατάς κι εσύ με τις αναδρομές σου, εγώ σχολείο πήγαινα με τον Κολοκοτρώνη” κάνε μου μια χάρη και συνέχισε να διαβάζεις, αν δε τα καταφέρεις και με υποστείς μέχρι το τέλος συγχαρητήρια. Τι κερδίζεις; Ένα χαμόγελο στα χείλη σου και την σκέψη ενός ανθρώπου που κάποτε ήταν για σένα το 1/3 της μέρας σου για 9 συνεχόμενους μήνες. Εσύ που ήδη έφτασες με το ζόρι εδώ και ήδη έβαλες το βελάκι στο ‘χ’ δεν πειράζει, στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε 😉

Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις πάνω από ένα ή δύο τέτοιους δασκάλους, μα σίγουρα υπάρχει ένας

Αλήθεια πόσες φορές σαν παιδιά ευχηθήκατε να τα ξέρατε όλα όπως ο κύριος ή η κυρία Χ, που στέκονταν απέναντί σας, για να μη χρειάζεται να περνάτε αυτό το απερίγραπτο βασανιστήριο, το περιβόητο γλώσσα – γλώσσα – μαθηματικά; Πολλές ε; Πόσες φορές θα θέλατε να ήσασταν μεγάλοι σαν κι αυτούς, για να γλιτώσετε το ατελείωτο διάβασμα – αγνοώντας πως τα σχολικά ήταν τα καλύτερά σας χρόνια; Ε; Ε; Πόσοι τρέχατε στην αγκαλιά τους όταν η Μαρία από το Ε2 δεν σας μίλαγε; Όταν χτυπάγατε παίζοντας με καπάκια κάτι σαν ποδόσφαιρο; Πόσοι κλαίγατε στην τελική γιορτή του καλοκαιριού, σε περίπτωση που ο δάσκαλος – η δασκάλα σας ήταν αναπληρωτής – τρία και δε θα τον – την είχατε την επόμενη χρονιά να σας φορτώνει με τόσες ασκήσεις; Άσε ξέρω. Εσύ δεν ήσουν από αυτούς. Σωστά; Απλά να… έτυχε και φύσαγε και μπήκε ένα σκουπιδάκι στο μάτι σου. Ξέρω σου λέω… κι εγώ τα ίδια έλεγα.

Τώρα πλέον ξέρω όμως και κάτι άλλο. Βασικά μπορώ να δω την άλλη όψη του νομίσματος. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν οι δεύτεροι γονείς μας. Μας ανέχονταν για 6-7 ώρες, κάθε μέρα εκτός Σ/Κ για σεζόν Σεπτέμβρη – Ιούνιο, μας υπερασπίζονταν, μας βοηθούσαν, μας σκούπιζαν τα δάκρυα και τις μύξες μας (ναι ναι μπλιαχ – ρώτα κι αυτούς), μας ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ σαν δικά τους παιδιά και 15 Ιουνίου μην τους είδατε. Αυτά κάνουν. Τέτοιοι είναι. Το πρώτο δίμηνο τους βρίζεις, το επόμενο τους μαθαίνεις και δένεσαι και στο τέλος τσουπ! Άντε γεια. Τον Σεπτέμβρη κλαις και αναλαμβάνει άλλος μετά. Κατάλαβες;! Φτου κι απ΄ την αρχή.

Δεν είναι κι όλοι δα σούπερ ήρωες με κιμωλία. Κάποιοι όμως είναι!

Κάποιοι από αυτούς πάντα θα ξεχωρίζουν από τους άλλους  κι ας μην φοράνε μπέρτα πραγματική. Δεν είναι κι όλοι δα σούπερ ήρωες με κιμωλία. Κάποιοι όμως είναι! Θα ξεχωρίζει ΠΑΝΤΑ το χαμόγελό τους, που θα φωτίζει ακόμα στην παιδική καρδιά σου. Θα ξεχωρίζει η αγάπη τους κι η ζεστασιά των χεριών τους, που το παιδί μέσα σου ακόμα ορκίζεται πως μπορεί να τα αισθανθεί. Θα ξεχωρίζει το βλέμμα τους, που ούρλιαζε όλα τα “σε πιστεύω” του κόσμου, που σε έμαθε να ονειρεύεσαι, να γίνεσαι καλύτερος, που σου έδινε κίνητρο να προσπαθείς την επόμενη φορά να πάρεις αυτό το πολυπόθητο το κάτι παραπάνω στο βαθμό. Για εκείνους, για εσένα. Για τους κόπους σας. Για τις μέρες που φάγατε να μάθετε τα μεταβατικά ρήματα ή τις εξισώσεις. Για εσένα και για εκείνους.

Πέρασαν πολλά χρόνια που έχεις να τους δεις – ίσως και να τους θυμηθείς… μα ξέρεις πως πάντα θα έχουν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά σου. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις πάνω από ένα ή δύο τέτοιους δασκάλους, μα σίγουρα υπάρχει ένας. Ένας που η ανάμνησή του θα φέρνει πάντα το χαμόγελο στα χείλη σου. Αυτός ο ένας που σκέφτηκες μέχρι να φτάσεις εδώ. Αυτός ο ένας που για χάρη του θα ευγνωμονείς το ελληνικό δημόσιο για μια ζωή που στον έφερε στον δρόμο σου.

Αυτό λοιπόν είναι για εμάς. Για εσένα και εμένα, που βλέπαμε στα μάτια κάποιου όταν ήμασταν μικροί, τη δύναμη να κάνει σχεδόν τα πάντα, ένα πρότυπο, μία οικογένεια, έναν σούπερ ήρωα. Αυτό είναι για όλους εκείνους τους φανταστικούς υπερανθρώπους, που περνάνε από τα χέρια τους εκατοντάδες παιδιά και θυμούνται κι αγαπούν το καθένα ξεχωριστά όσα χρόνια κι αν περάσουν… γιατί οι άνθρωποι μπορεί να χάνονται και να μη βρίσκονται πια αλλά η αγάπη όχι.

ΥΓ. Αυτό είναι για την Κ. την δική μου σούπερ ηρωίδα με κιμωλία. Ευγνώμων για πάντα. Ξέρει αυτή.

Λίνα Κωσταρέλουhttps://youngpeople.gr/
Η Λίνα είναι φοιτήτρια στο τμήμα ψυχολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Της αρέσουν τα ταξίδια, ο αθλητισμός, οι ξένες γλώσσες... και το φαγητό. Δεν αλλάζει με τίποτα τις νυχτερινές βόλτες στα στενά της Αθήνας, την αγάπη της για το θέατρο και τα αγαπημένα της sneakers! Όνειρό της; Ό,τι και όσα δεν μπορεί να φτάσει...

Radio Young People.gr

Ακούστε Καθημερινά 24 ώρες το 24ωρο, την καλύτερη ξένη μουσική...

Folow Us

3,181ΥποστηρικτέςΚάντε Like
167ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
405ΑκόλουθοιΑκολουθήστε

The Message

"Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε; Πολέμα!..."

Κελαϊδίτη

"Να μη φοβούνται να εξερευνούν και να εκφράζουν τη σκιά τους"

Καραμίχος

"Να μην φοβάστε να ακολουθήσετε τα όνειρά σας..."

Μύρωνας

Theme of the week

Η Ζωή μας περιβάλλεται από ανθρώπους οι οποίοι είναι σημαντικοί για την δική μας πορεία....

Σχετικά ΆρθραΜια Ματιά
Ενδιαφέρον Θεματολογία