Κυριακή, Σεπτέμβριος 23, 2018

Οι φωτογραφίες άραγε μιλούν;

Μέσα από την ιστορία αυτής της φωτογραφίας πέρασαν κάποιες σκέψεις και έβγαλα κάποια συμπεράσματα που βρίσκω μέσα από το Young People την ευκαιρία να σας μεταφέρω και σε εσάς. Βλέποντας φωτογραφίες παντού και το ενδιαφέρον με το οποίο ασχολούμαστε, διαπιστώνω πως οι εικόνες σίγουρα έχουν φωνή και μάλιστα κάποιες φορές φωνάζουν πολύ δυνατά. Το θέμα είναι για εμάς εάν τις ακούσουμε ή εάν τις προσπεράσουμε κλείνοντας τα αυτιά μας. Θα ήθελα να συνεχίσετε να διαβάσετε την ιστορία της φωτογραφίας, που πλέον είναι μια από τις πιο γνωστές παγκοσμίως.

Τη χρονιά του 1994 ο φωτογράφος Kevin Carter τράβηξε τη φωτογραφία που βλέπετε στο Σουδάν, για να μας μεταφέρει εικόνες από τη ζωή των ανθρώπων στη χώρα αυτή. Η ιστορία έχει ίσως, 3 πρωταγωνιστές, ο κυριότερος όμως είναι της φωτογραφίας είναι ένα άγνωστο παιδάκι που στο κόσμο που ζούμε δεν έχει για εμάς, όνομα ούτε ελπίδα. Ένα παιδάκι που στην κυριολεξία σέρνεται, με όσε δυνάμεις του έχουν απομείνει, προς τη ζωή… Προς τον καταυλισμό των Ηνωμένων Εθνών, όπου εκεί θα μπορούσε να βρει ένα ποτήρι νερό, λίγο γάλα, λίγο ψωμί κάτι που θα του εξασφάλιζε περισσότερο χρόνο ζωής… Η τουλάχιστον ένα τέλος που θα του άξιζε ως άνθρωπος, ως παιδί…!!!

Εκ των υστέρων μάθαμε την ιστορία που ευτυχώς έχουμε την ευκαιρία να τη διαβάσουμε μέσα από πολλά έντυπα, site κ.α κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, και αν θελήσουμε ας την ακούσουμε.

Ας συνεχίσουμε,,, Τι κρίμα όμως, ο καταυλισμός απέχει γύρω στα 1000 μέτρα ακόμα και ο μικρός δε φαίνεται να έχει άλλες δυνάμεις. Και εδώ έρχεται ο συμπρωταγωνιστής της φωτογραφίας, ένα όρνεο που περιμένει πίσω του υπομονετικά, έτοιμο να κάνει αυτό που η φύση έχει ορίσει, και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από την επιβίωσή του… (Ο Θάνατος του μικρού παιδιού είναι η ζωή για το όρνεο).

Αδιανόητο, φρικιαστικό για όποιον θέλει να ακούσει…!!!

Η συγκεκριμένη φωτογραφία έδωσε το βραβείο Pulitzer το 1994 στο φωτογράφο Kevin Carter. Η συνέχεια της ιστορίας γνωστή ή ίσως στους περισσότερους, ο φωτογράφος γυρίζοντας στο χώρο όπου τράβηξε τη φωτογραφία που του έδωσε το βραβείο, αυτοκτόνησε μη μπορώντας ίσως να αντέξει τις τύψεις που μπορεί να ένιωθε αυτός ή για ολόκληρο τον κόσμο, για την αδυναμία του, ή την αδυναμία μας, να αποτρέψει ή να αποτρέψουμε αυτό που συνέβη ως άνθρωπο προς άνθρωπο.

Στο σημείωμα που άφησε έγραψε: “Έχω κατάθλιψη… Χωρίς τηλέφωνο… Λεφτά για νοίκι… Λεφτά για υποστήριξη παιδιών… Λεφτά για χρέη… Λεφτά!!! Με στοιχειώνουν οι ζωντανές αναμνήσεις θανάτων και πτωμάτων και θυμού και πόνου… Αναμνήσεις παιδιών που λιμοκτονούν ή είναι τραυματισμένα, τρελών πολεμάρχων, δολοφόνων εκτελεστών…”

Οι φωτογραφίες άραγε μιλούν; Τουλάχιστον σε αυτόν, η συγκεκριμένα μάλλον μίλησε, τουλάχιστον σε εμένα που θέλησα να σας τη μεταφέρω η να σας την ξαναθυμίσω μάλλον μίλησε, και λέω μάλλον γιατί είμαι και εγώ άνθρωπος με τις δικές μου αδυναμίες… Σε εσάς άραγε μίλησε;;; Τουλάχιστον αυτή η φωτογραφία;;;!!!

Young People Team
Ο τομέας διαχείρισης, έκφρασης και υλοποίησης ιδεών, είναι η ομάδα που οργανώνει, προγραμματίζει, βάζει προτερεότητες και ελέγχει από την αρχή έως το τελευταίο στάδιο την δημοσίευση των άρθρων. Επεξεργάζεται και υλοποιεί όλες τις δικές σας ιδέες, και παρακολουθεί όλα όσα συμβαίνουν παρεμβαίνοντας όπου χρειάζεται.

Τελευταία Άρθρα

Charts Singles, Σεπτέμβριος 2018.

Σεπτέμβριος,,, Είμαστε πλέον στο φθινόπωρο, αν και οι καιρικές συνθήκες θυμίζουν καλοκαίρι οι περισσότεροι ήδη συναισθηματικά είμαστε στην εποχή της ανάμνησης των διακοπών. Μουσικά σχεδόν...

Featured