Ταρακούνημα ζωής.

"Πόσοι είναι αυτοί που εκτιμούν το δώρο της ζωής;"

Γεια σας!!! Θέλησα ύστερα από σχεδόν μια εβδομάδα να σας στείλω κάποιες σκέψεις μου, που κατέγραψα στην επιστροφή μου με τρένο για κάποιες μέρες στο σπίτι των γονιών μου. Είναι σκέψεις που πιστεύω πως θα έχουν κάνει και κάποιοι άλλοι, αλλά αν υπάρχει έστω ένας που δεν το έχει κάνει, νιώθω ότι οφείλω να τους τις πω, να τον ταρακουνήσω…

Η Ιστορία

Είναι μεσημέρι, 24 Μαρτίου 2009. Ο ουρανός είναι μουντός και εγώ βρίσκομαι σε ένα τρένο, συνταξιδιώτης με τόσους με τόσους πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Τους παρατηρώ σιωπηλά και σε κάθε πρόσωπο διαγράφονται ποικίλα συναισθήματα… Τα περισσότερα είναι σκυθρωπά και φαίνεται πως τα λεπτά περνούν δύσκολα, αβάσταχτα… Και τότε στο μυαλό μου έρχονται σκέψεις σαν κεραυνοί… Πόσοι είναι αυτοί που εκτιμούν το δώρο της ζωής; Τη ζωή που μας χαρίστηκε απλόχερα; Τον κόσμο των αισθήσεων: Της όρασης, της αφής, της ακοής…

“Βλέπω, ακούω, μιλάω, έχω δύο χέρια, δύο πόδια… Μπορώ να τρέξω, να φωνάξω, να δω τη βροχή, το χιόνι, τον ήλιο, την αυγή, το σούρουπο, τη Δύση… Κι αν με ρωτήσεις τι σου λείπει, θα βρω τόσα να σου πω…!!! Μήπως αυτός είναι ο ορισμός της αχαριστίας;”

Ας βγούμε από το σκοτάδι του εαυτού μας, και ας αναπνεύσουμε το οξυγόνο της ζωής

Είμαι αρτιμελής και πάλι ευτυχισμένος δεν είμαι… Κάθομαι σε ένα καναπέ αδρανής, παρακολουθώ το χρόνο να περνά χωρίς να τον κυνηγήσω, χωρίς να διεκδικήσω, χωρίς να βλέπω την ουσία της ζωής… Ή δουλεύω με σκυμμένο το κεφάλι, υπολογίζω τους λογαριασμούς μέρα νύχτα και τρέχω με άγχος χάνοντας κάθε ίχνος χαμόγελου και τελικά το ίδιο το νόημα της ζωής μας!!!

Ας κοιτάξουμε γύρω μας

Αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε ανθρώπους που ενώ δεν έχουν όραση και δεν μπορούν να δουν τα χρώματα, το φως, ξέρουν να δίνουν χρώμα στη ζωή τους και να μην ζουν στην μιζέρια και στην απελπισία.

  • Άνθρωποι τυφλοί ζωγραφίζουν!
  • Άνθρωποι χωρίς χέρια χορεύουν!
  • Άνθρωποι χωρίς πόδια τρέχουν, αθλούνται, παίζουν!

Και αν τους ρωτήσεις, τι τους λείπει, θα πουν «ΤΙΠΟΤΑ»  και ευγνωμονούν το Θεό γι’  αυτό που έχουν!!! Ίσως αυτό που τους λείπει να είναι το χαμόγελο από τους συνανθρώπους τους και να απεχθάνονται το περίεργο και περιφρονητικό βλέμμα τους. Ας βγούμε από το σκοτάδι του εαυτού μας, και ας αναπνεύσουμε το οξυγόνο της ζωής. Η ευτυχία είναι μέσα μας και το αύριο είναι μόνο δικό μας!!! Ας χρησιμοποιήσουμε το συναίσθημα για να τα κατανοήσουμε όλα σωστά…

“Μη ξεχνάμε ότι πολλές φορές η όραση είναι επιφανειακή…”

Σημείωση: Σε αυτή την κατηγορία με τίτλο, «Ιστορίες» θα μπορείτε να διαβάσετε ιστορίες νέων ανθρώπων, αγάπης και όχι μόνο, μέσα από την καθημερινότητα μας, που κάτι στο τέλος έχουν να μας πουν.

Το ζήτημα είναι να μάθουμε να νιώθουμε καλά με αυτό που είμαστε, γεμάτοι ατέλειες...

Μυριέλλα Κουρεντή

Ηθοποιός

Δεν μπορώ να διανοηθώ την ζωή μου χωρίς φαντασία, θα είναι πάντα η δύναμη και το στήριγμά μου...

Ιζαμπέλλα Φουλόπ

Ηθοποιός

Related Articles

Read Interesting Site Topics The Most Popular Interview

Τραύματα βαθιά και ανομολόγητα.

Η κακοποίηση και η βία, δεν είναι μόδα της εποχής. Δεν έχουν φύλο, ηλικία, μήτε χρώμα. Δεν έχουν σωστό...

Ο “Αρχάγγελος” της Κρήτης, Νίκος Ξυλούρης (ο ψαρονίκος).

Ο Νίκος Ξυλούρης γεννήθηκε το 1936 στα Ανώγεια της Κρήτης από μουσική οικογένεια με κυρίως ρίζες στην παράδοση του τόπου...

Γιάννης Γρόσης: “Η μουσική μιας κοινωνίας είναι και ο καθρέφτης της”

Ο Γιάννης Γρόσης αποτελεί έναν ανερχόμενο, λαϊκό καλλιτέχνη, ο οποίος μας συστήθηκε μέσα από το τηλεοπτικό μουσικό παιχνίδι "X...

“Έξοδος” Mία μουσική παράσταση της Φένιας Παπαδόδημα στο Θέατρο ΕΛΕΡ.

Η Φένια Παπαδόδημα γράφει μουσική και τραγούδια που συνομιλούν με τους ψηφιακούς πίνακες   που δημιουργούνται μπροστά στα μάτια του...

Η συνέντευξη της ηθοποιού και σκηνοθέτριας Πολυξένης Καζάκου.

Η ηθοποιός και σκηνοθέτρια Πολυξένη Καζάκου γεννήθηκε στην Αθήνα. Όπως μας αποκάλυψε στην συνέντευξή της, η υποκριτική "λειτουργούσε" μέσα...