Υπάρχουν καλλιτέχνες που εμφανίζονται και αμέσως νιώθεις ότι έχουν κάτι να πουν. Η Kaela ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Με μια φωνή που ακροβατεί ανάμεσα στην εύθραυστη αθωότητα και την εκρηκτική ένταση μιας σοπράνο, η νέα artist της Panik Records καταφθάνει για να ταράξει τα νερά της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής.

Το ντεμπούτο της, “Dancing With The Devil”, δεν είναι απλώς ένα τραγούδι· είναι μια δήλωση ανεξαρτησίας. Σε μια εποχή που όλα αναζητούν το “φωτεινό” και το “εύκολο”, η Kaela επιλέγει να βουτήξει στο σκοτάδι για να βρει την αλήθεια της. Και το κάνει κρατώντας ένα μπουζούκι – το όργανο που, όπως λέει η ίδια, διαμόρφωσε την προσωπικότητά της από την ηλικία των 5 ετών.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μας ξεναγεί στο δικό της ηχητικό σύμπαν όπου ο Michael Jackson και η Lana Del Rey συναντούν τον Μανώλη Καραντίνη, και μας αποκαλύπτει πώς η αναμέτρηση με το δικό μας “σκοτάδι” γίνεται τελικά ο μοναδικός δρόμος για την εσωτερική αναγέννηση και την απόλυτη αυτοκυριαρχία.

Η συνέντευξη με την Kaela

Kaela, καλώς όρισες στο YoungPeople.gr. Πριν εισχωρήσουμε στη μουσική σου, πες μας ποια είναι η Kaela πίσω από τα φώτα; Τι σε κάνει να γελάς και τι είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει να «παγώσεις»;

Καλώς σας βρήκα! Θα έλεγα πως η Kaela πίσω από τα φώτα είναι ένας πολύ απλά σκεφτόμενος άνθρωπος, με έντονο χαρακτήρα. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους, τους τρόπους που αντιδρούν και τις καταστάσεις γύρω μου και να κρατάω μέσα μου στιγμές που αργότερα τις κάνω τραγούδια.

Είναι κάπως δύσκολο να γελάσω, όμως όταν συμβεί, είναι πάντα αυθόρμητο και αληθινό. Με αγγίζουν οι αληθινές καταστάσεις.

Από την άλλη, αυτό που μπορεί να με «παγώσει» είναι το ψέμα και η προδοσία. Όταν νιώθω ότι κάτι δεν είναι αληθινό, το αντιλαμβάνομαι πολύ εύκολα.

Ως σοπράνο, διαθέτεις μια φωνή που μετακινείται από εύθραυστους τόνους σε εκρηκτικές στιγμές. Πώς ανακάλυψες αυτή τη φωνητική σου δυνατότητα;

Ως σοπράνο, ανακάλυψα σταδιακά τις ικανότητες μου, πάντα με σεβασμό προς τη φωνή μου.

Κάτι που ίσως δεν γνωρίζει ο κόσμος για εμένα είναι ότι παίζω μπουζούκι. Ξεκίνησα από πολύ μικρή ηλικία, καθώς ο παππούς μου έπαιζε ερασιτεχνικά και έτσι ήρθε το μπουζούκι στα χέρια μου μόλις στα 5 μου χρόνια.

Το 2018 ξεκίνησα μαθήματα μπουζουκιού με τον δεξιοτέχνη, δάσκαλο και μετέπειτα φίλο Μανώλη Καραντίνη.

Όλη αυτή η διαδρομή, τόσο φωνητικά όσο και μουσικά, έχει συμβάλει στο να διαμορφώσω τον τρόπο με τον οποίο εκφράζομαι σήμερα ως καλλιτέχνιδα, αλλά και ως άνθρωπος.

Στην ουσία, είμαι ένα πολύ απλό κορίτσι που αγαπά να τραγουδά και να παίζει μπουζούκι.

Χωρίς το μπουζούκι δεν θα ήμουν αυτή που είμαι. Νιώθω ότι έχει διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητά μου και είμαι πραγματικά ευγνώμων για αυτό. Είναι ένα όργανο με ιστορία και αυθεντικότητα – και το αγαπώ βαθιά. 

Το bio σου αναφέρει ότι η καλλιτεχνική σου ταυτότητα ορίζεται από ισχυρό συμβολισμό. Ποια σύμβολα θεωρείς ότι σε αντιπροσωπεύουν περισσότερο αυτή τη στιγμή;

Αυτή τη στιγμή, με αντιπροσωπεύουν έντονα αλλά απλά σύμβολα όπως το φως και το σκοτάδι – όχι απλώς ως αντίθεση, αλλά ως η αιώνια δυαδικότητα που καθοδηγεί τον άνθρωπο στην πορεία του προς τη γνώση. Το φως ως αποκάλυψη, το σκοτάδι ως δοκιμασία.

Με εκφράζει επίσης το σύμβολο της «συμφωνίας» – όχι κυριολεκτικά, αλλά ως μια βαθιά προσωπική απόφαση. Είναι η στιγμή όπου κάποιος επιλέγει να περάσει σε ένα νέο επίπεδο συνείδησης, γνωρίζοντας ότι κάθε δύναμη συνοδεύεται από ευθύνη και τίμημα.

Ένα ακόμη σύμβολο που νιώθω κοντά μου είναι η μεταμόρφωση. Όχι απλώς αλλαγή, αλλά μια αλχημική διαδικασία: η μετάβαση από την αθωότητα στη γνώση, από την ευαλωτότητα στην αυτοκυριαρχία θα έλεγα. Σαν μια εσωτερική αναγέννηση το νιώθω, όπου το παλιό «εγώ» διαλύεται για να χτιστεί κάτι ισχυρότερο.

Όλα αυτά μαζί συνθέτουν την καλλιτεχνική μου ταυτότητα για αυτή τη στιγμή – μια πορεία εξέλιξης, αυτογνωσίας και δύναμης, όπου κάθε βήμα είναι και μια νέα αποκάλυψη.

Αυτοπροσδιορίζεσαι ως καλλιτέχνης της dark pop. Τι είναι αυτό που σε ελκύει στο σκοτάδι και στο μυστήριο ως πηγές έμπνευσης;

Με ελκύει το σκοτάδι γιατί εκεί βρίσκονται τα πιο αληθινά συναισθήματά μας. Είναι ο χώρος όπου δεν μπορείς να κρυφτείς, όπου όλα βγαίνουν στην επιφάνεια όπως είναι.

Για μένα, το “σκοτάδι” δεν είναι κάτι αρνητικό – είναι μια κατάσταση εσωτερικής αναζήτησης.

Στο σκοτάδι βρίσκεται ο αληθινός μας εαυτός.

Το μυστήριο είναι αυτό που κρατά ζωντανή τη φαντασία μου ώστε να γράφω στίχους. 

Μέσα από αυτό το τραγούδι της alternative-dark pop, μπορώ να εκφράσω αυτή τη διπλή πλευρά: το φως και το σκοτάδι που συνυπάρχουν μέσα μας.

Πόσο εύκολο είναι για μια νέα καλλιτέχνιδα να διατηρήσει την αυθεντικότητά της σε έναν κόσμο που συχνά ζητάει το «εύκολο» και το «φωτεινό»;

Δεν είναι εύκολο, γιατί ο χώρος πολλές φορές κατευθύνει προς το πιο «εύκολο», όπως είπες, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και καλό.

Όμως πιστεύω ότι αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει έναν καλλιτέχνη είναι η αυθεντικότητά του. Είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να σταματήσει και να πει «κάτι διαφορετικό συμβαίνει εδώ».

Προσωπικά, δεν με ενδιαφέρει να ακολουθήσω αυτό που είναι ασφαλές – θέλω να εκφράζομαι με τρόπο που να έχει ταυτότητα και να αφήνει κάτι πίσω. Αν θέλω να τραγουδήσω ή να παίξω μπουζούκι απλώς θα το κάνω.

Δεν είναι στόχος μου να τραβήξω την προσοχή, αλλά αν το κάνω, θέλω να είναι γιατί αυτό που κάνω είναι αληθινό και έχει ουσία. Αυτό είναι αυθεντικότητα.

Αν η μουσική σου ήταν ταινία, ποιο θα ήταν το θέμα της και ποιος θα ήθελες να την έχει σκηνοθετήσει;

Αν η μουσική μου ήταν ταινία, θα είχε ως θέμα την εσωτερική πάλη, τη δύναμη και τη μεταμόρφωση ενός ανθρώπου μέσα από δύσκολες καταστάσεις. Θα ήταν μια ιστορία ίσως σκοτεινή αλλά ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη – μια διαδρομή από την αθωότητα στη συνειδητοποίηση και τη δύναμη. Έτσι απλά.

Αν μπορούσα να επιλέξω σκηνοθέτη, θα έλεγα τον Tim Burton, γιατί ο τρόπος που συνδυάζει το σκοτεινό με το παραμυθένιο και το ιδιαίτερο αισθητικά, είναι κάτι που με εκφράζει πολύ. 

Το ντεμπούτο single σου, “Dancing With The Devil”, είναι ένας ύμνος για την ανάκτηση της προσωπικής ταυτότητας.  Ποιος είναι για σένα αυτός ο «διάβολος» και τι συμβολίζει;

Για μένα, ο «διάβολος» είναι συμβολισμός.

Αντιπροσωπεύει τις σκοτεινές και δύσκολες επιλογές και τις καταστάσεις που σε φτάνουν στα όριά σου. Είναι εκείνη η πλευρά που εμφανίζεται όταν έχεις πληγωθεί, όταν νιώθεις ότι έχεις χάσει τον εαυτό σου και προσπαθείς να τον ξαναβρείς – ακόμη κι αν ο δρόμος που θα επιλέξεις δεν είναι ο πιο εύκολος.

Το “Dancing With The Devil” μιλάει ακριβώς για αυτή τη στιγμή. Τη στιγμή που επιλέγεις να αντιμετωπίσεις το σκοτάδι σου, να περάσεις μέσα από αυτό και τελικά να ξαναπάρεις τον έλεγχο.

Για μένα, δεν είναι μια ιστορία καταστροφής – είναι μια ιστορία δύναμης και επαναπροσδιορισμού.

Οι στίχοι μιλούν για συναισθηματική χειραγώγηση και προδοσία. Πόσο λυτρωτική ήταν η διαδικασία της συγγραφής αυτού του τραγουδιού για σένα;

Ήταν μια πολύ έντονη και ταυτόχρονα λυτρωτική διαδικασία.

Όταν έγραφα αυτό το τραγούδι, δεν σκεφτόμουν πώς θα ακουστεί – απλώς έγραφα αυτό που ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Ήταν σαν να βγάζω από μέσα μου πράγματα που είχα κρατήσει για καιρό.

Παράλληλα, βλέποντας μια φίλη μου να βιώνει έναν πολύ δύσκολο χωρισμό και πόσο βαθιά την επηρέαζε, ένιωσα ακόμα πιο έντονα την ανάγκη να εκφράσω αυτά τα συναισθήματα μέσα από τη μουσική.

Μέσα από τη συγγραφή, κατάφερα να δω πιο καθαρά όσα είχα βιώσει και να τα μετατρέψω σε κάτι δημιουργικό.

Νομίζω ότι εκεί βρίσκεται και η λύτρωση – στο να παίρνεις τον πόνο και να τον κάνεις δύναμη.

Στο κομμάτι ακούμε τη φράση “Now I’m the shadow you should fear”. Πώς μεταμορφώνεται η ευαλωτότητα σε δύναμη μέσα από τη μουσική σου;

Αυτό το τραγούδι έχει πολλές έννοιες. Μπορεί κάποιος να το συνδέσει με όλα όσα έχουμε αναφέρει, αλλά και να το ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο.

Είτε ως μια δύσκολη κατάσταση που σε φτάνει στα όριά σου, είτε ως έναν χωρισμό, είτε ως μια προσωπική εσωτερική πάλη.

Ο καθένας μπορεί να βρει μέσα του τη δική του ερμηνεία. Τυπικά θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα τραγούδι χωρισμού αλλά δεν θεωρώ ότι είναι δίκαιο να το ορίσω εγώ – προτιμώ να το ορίσει ο κόσμος.

Το τραγούδι εξερευνά την εσωτερική σύγκρουση μεταξύ φωτός και σκότους. Υπήρξε κάποια στιγμή στη ζωή σου που ένιωσες ότι «έσπασες τις αλυσίδες» σου και βρήκες το δικό σου φως;

Εννοείται. Παίρνοντας έμπνευση από τέτοιες καταστάσεις, έχω γράψει γύρω στα 200 αδημοσίευτα τραγούδια.

Ξεκίνησα να γράφω από μικρή ηλικία. 

Θυμάμαι πως όταν πήγαινα σχολείο, ανυπομονούσα να μάθω γράμματα, γιατί ήδη έφτιαχνα στίχους στο μυαλό μου και τους έλεγα στη μαμά μου, και εκείνη τους σημείωνε για μένα, αφού εγώ δεν ήξερα ακόμη να γράφω.

Πώς δούλεψες την ερμηνεία σου για να αποδώσεις τη συναισθηματική ένταση και την “δραματική αφήγηση” που απαιτούσε το κομμάτι;

Για μένα, η ερμηνεία δεν είναι κάτι τεχνικό, αλλά κάτι βιωματικό.

Προσπάθησα να μπω όσο πιο βαθιά γίνεται στο συναίσθημα του τραγουδιού και να το νιώσω πραγματικά τη στιγμή που το τραγουδάω. Δεν με ενδιέφερε να ακουστεί απλώς σωστό – ήθελα να είναι αληθινό.

Κάθε λέξη την αντιμετώπισα σαν να είναι μια μικρή ιστορία. Έτσι δημιουργείται αυτή η «δραματική αφήγηση» – όχι γιατί την επιδιώκεις, αλλά γιατί τη ζεις.

Το ίδιο συναίσθημα υπάρχει και όταν παίζω μπουζούκι.

Πώς προέκυψε η συνεργασία με την Panik Records για την πρώτη σου επίσημη κυκλοφορία και πώς νιώθεις που το όραμά σου βρίσκει στέγη εκεί;

Η συνεργασία με την Panik Records προέκυψε σε μια στιγμή που ένιωθα ότι είμαι έτοιμη να κάνω το επόμενο βήμα, πολύ απλά.

Υπήρξε μια όμορφη επικοινωνία – αφού έστειλα το demo μου, έλαβα θετική ανταπόκριση και την πρόταση να κυκλοφορήσουμε το κομμάτι, κάτι που τελικά και έγινε και είμαι χαρούμενη για αυτό.

Έχεις ξεκάθαρη φιλοδοξία για μια διεθνή καριέρα. Πιστεύεις ότι η μουσική που ξεπερνά τα σύνορα είναι αυτή που μιλά για παγκόσμια συναισθήματα, όπως ο φόβος και η ελπίδα;

Γράφω μουσική για τον κόσμο, όχι μόνο για εμένα. Θέλω με τα τραγούδια μου να επικοινωνώ με τους ανθρώπους, είτε στις χαρές είτε στις λύπες τους.

Θέλω η μουσική μου να λειτουργεί σαν μια μορφή στήριξης – σαν ένα χέρι που σε σηκώνει όταν νιώθεις ότι πέφτεις.

Γιατί τελικά, αυτά τα συναισθήματα δεν έχουν σύνορα. Τα ζούμε όλοι.

Πιστεύω ότι η μουσική που ξεπερνά τα σύνορα είναι αυτή που αγγίζει αληθινά συναισθήματα.

Ποιοι καλλιτέχνες της Διεθνής σκηνής αποτελούν για σένα πρότυπα ή πηγή έμπνευσης, τόσο μουσικά όσο και αισθητικά;

Με εμπνέουν καλλιτέχνες που έχουν αφήσει έντονο αποτύπωμα στη μουσική, όπως ο Michael Jackson, η Beyoncé, ο Frank Sinatra, η Whitney Houston, η Lana del Ray, ο Youngblοοd.  

Αυτό που με εμπνέει σε όλους αυτούς είναι ότι δεν έκαναν απλώς μουσική – δημιούργησαν τη δική τους ταυτότητα και κατάφεραν να ξεχωρίσουν με έναν μοναδικό τρόπο. Αυτός είναι και ο στόχος μου ως καλλιτέχνιδα.

Πώς βλέπεις την εξέλιξη της dark pop στην Ελλάδα σήμερα; Υπάρχει χώρος για εναλλακτικούς ήχους που απαιτούν την προσοχή του ακροατή;

Γενικά, θεωρώ ότι υπάρχει χώρος για εναλλακτικούς ήχους, αρκεί να έχουν ταυτότητα και να είναι αληθινοί. Ο κόσμος σήμερα είναι πιο ανοιχτός από ποτέ στο να ακούσει κάτι νέο, αρκεί να τον αγγίξει. Πιστεύω ότι όσο περισσότεροι καλλιτέχνες τολμούν να εκφραστούν αυθεντικά, τόσο περισσότερο θα εξελίσσεται και η σκηνή.

Τι να περιμένουμε από την Kaela στο άμεσο μέλλον; Υπάρχει στα σκαριά κάποιο EP που θα συνεχίζει την ιστορία του “Dancing With The Devil”;

Ναι, εννοείται – έχω ήδη σκηνοθετήσει το βίντεο κλιπ για το συγκεκριμένο τραγούδι, και το μόνο που απομένει είναι η υλοποίησή του.

Παράλληλα, δουλεύω ήδη πάνω σε κάτι καινούριο.Ας πούμε πως το “Dancing With The Devil” δεν ήρθε μόνο του…

Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σου ως καλλιτέχνης; Πού θα ήθελες να δεις τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια από τώρα;

Το μεγαλύτερο όνειρό μου είναι να καταφέρω να αγγίξω ανθρώπους μέσα από τη μουσική μου, ανεξάρτητα από το πού βρίσκονται.

Σε πέντε χρόνια, θα ήθελα να ζω και να δημιουργώ στο εξωτερικό, χτίζοντας τη δική μου πορεία και εξελισσόμενη συνεχώς ως καλλιτέχνιδα.

Να νιώθω ότι αυτό που κάνω φτάνει εκεί που πρέπει και έχει ουσία.

Και εννοείται, να έχω πάντα μαζί μου το μπουζούκι μου. Δεν πάω πουθενά χωρίς αυτό.

Κλείνοντας, επειδή το YoungPeople.gr απευθύνεται σε μια γενιά που παλεύει με τις δικές της “φωνές”, τι θα ήθελες να ψιθυρίσεις σε κάποιον που προσπαθεί να βρει τη δύναμη να «χορέψει» με τους δικούς του δαίμονες;

Αδιαμφισβήτητα ναι. Θα του έλεγα να μην φοβηθεί να «χορέψει» με τους δικούς του δαίμονες, γιατί μέσα από αυτό ωριμάζεις και βρίσκεις τη δύναμή σου.

Και πιστεύω πως η μουσική έχει έναν ιδιαίτερο ρόλο σε όλο αυτό. Δεν είναι απλώς κάτι που ακούς – είναι κάτι που μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που σκέφτεσαι και νιώθεις.

Γι’ αυτό και για μένα είναι κάτι πολύ ουσιαστικό. Να κρατάς μέσα σου καλοσύνη και αγάπη.

---

Video Kaela – “Dancing With The Devil

Kaela - Dancing With The Devil - Official Audio Release

Buy – Stream here:

• Spotify: https://open.spotify.com/album/72R8dU…
• iTunes/Apple Music: https://apple.co/4sSUctb
• Credits Στίχοι: Kaela
• Beat: Eaglemany

---

Για την πραγματοποίηση της συνέντευξης της Kaela συνεργάστηκαν: Επιμέλεια: Η ομάδα έκφρασης και υλοποίησης του YoungPeople.gr. Σύνταξη Ερωτήσεων: Ιωάννα Καριώρη.

Ευχαριστούμε θερμά: Την Kaela για την παραχώρηση της συνέντευξης. Τη δισκογραφική Panik Records. Τον Adam Abatzis (Press Office Assistant) και τον K. Βαγγέλη Θεοδώρου.