Η Μελισσάνθη Μαυρίδου ανήκει σε εκείνη τη γενιά των ηθοποιών που αντιμετωπίζουν τη σκηνή όχι ως χώρο επίδειξης, αλλά ως ένα πεδίο απόλυτης ειλικρίνειας και εσωτερικής ελευθερίας. Με αφετηρία τη Θεσσαλονίκη και τις σπουδές στη Νομική, η διαδρομή της την οδήγησε στην καρδιά της θεατρικής δημιουργίας, εκεί όπου η ομαδικότητα και η εμπιστοσύνη αποτελούν τα μόνα ασφαλή στηρίγματα.

Σήμερα, μέσα από την ανατρεπτική και «χειροποίητη» αισθητική της ομάδας Loxodox, η Μελισσάνθη αναμετράται με το εμβληματικό «Κουκλόσπιτο» του Ίψεν, δίνοντας πνοή στον ρόλο της Κριστίν Λίντε, μιας γυναίκας που επιλέγει την αυτονομία και την αλήθεια με κάθε προσωπικό κόστος.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Young People.GR, η ταλαντούχα ηθοποιός ξετυλίγει το νήμα της παράστασης που φιλοξενείται στη Σκηνή Μπέκετ, αναλύοντας τη βαθιά «συγγένεια» των ηρώων του 19ου αιώνα με τις σύγχρονες κοινωνικές απαιτήσεις.

Με λόγο μεστό και διεισδυτικό, μας εξηγεί γιατί το θέατρο παραμένει ένα πολύτιμο «γιατρικό» σε περιόδους κρίσης, υπενθυμίζοντάς μας πως η πραγματική ενηλικίωση ξεκινά τη στιγμή που αποφασίζουμε να κοιτάξουμε κατάματα τα δικά μας σκοτάδια. Είναι μια συζήτηση για τις «ανθρώπινες κούκλες» που διεκδικούν το δικαίωμα να ονομαστούν άνθρωποι, σε έναν κόσμο που η αλήθεια παραμένει η πιο ριζοσπαστική πράξη.

Η συνέντευξη με την ηθοποιό Μελισσάνθη Μαυρίδου

Στο επάγγελμα του ηθοποιού η έκθεση είναι μεγάλη και οι προκλήσεις συνεχείς. Ποια είναι εκείνα τα εσωτερικά “στηρίγματα” ή οι καλλιτεχνικές αρχές που σας κρατούν προσηλωμένη στον στόχο σας, ακόμα και στις πιο απαιτητικές περιόδους;

Η αλήθεια και η ελευθερία, που στο θέατρο πηγαίνουν πάντα χέρι – χέρι. Σε περιόδους αμφιβολίας, επιστρέφω πάντα στο τι σημαίνει να είναι κανείς καλλιτέχνης : να μπορεί να νιώσει βαθιά και αληθινά την ομορφιά και να ξεχνάει τον εαυτό του μπροστά της. Επίσης, με στηρίζει πολύ η ομάδα· το θέατρο δεν είναι ποτέ μοναχική διαδρομή.

Η ομάδα Loxodox φαίνεται να έχει μια πολύ συγκεκριμένη και χειροποίητη αισθητική. Πώς λειτούργησε για εσάς η χημεία με τον Αλκίνοο Δωρή και τους υπόλοιπους συνεργάτες σας, ώστε να “ξεκλειδώσετε” μαζί αυτό το αριστούργημα του Ίψεν;

Η συνεργασία βασίστηκε στην εμπιστοσύνη, στην ομαδική δουλειά και σε μια “αόρατη” κοινή γλώσσα. Ο Αλκίνοος δουλεύει με μεγάλη φροντίδα και ακρίβεια, αφήνοντας παράλληλα το χώρο για συνδημιουργία με τον ηθοποιό. Δουλέψαμε με κοινό στόχο να φτιάξουμε κάτι που θα αγγίζει σπλαχνικά και τον θεατή αλλά και εμάς τους ίδιους που αφηγούμαστε την ιστορία επί σκηνής.

Τι είναι αυτό που, κατά τη γνώμη σας, κάνει ένα έργο γραμμένο στα τέλη του 19ου αιώνα, όπως το «Κουκλόσπιτο», να παραμένει τόσο επίκαιρο και αναγκαίο στο σήμερα;

Το Κουκλόσπιτο μιλά πάνω και πρώτα από όλα για την ανάγκη του ανθρώπου να ορίσει τον εαυτό του μέσα σε έναν ορυμαγδό από κοινωνικά καλούπια και απαιτήσεις. Οι άνθρωποι από πάντα αναγκαζόμαστε να αλλάζουμε μορφή για να “χωρέσουμε” πολλές φορές εκεί που πρέπει, αλλά η σύγκρουση ανάμεσα στην προσωπική μας αλήθεια και σε όσα απαιτούν οι άλλοι από εμάς παραμένει ζωντανή.

Σε μια εποχή που η εικόνα και η ταχύτητα κυριαρχούν, τι πιστεύετε ότι προσφέρει η ζωντανή επαφή της σκηνής που δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανένα ψηφιακό μέσο;

Την αίσθηση της κοινής παρουσίας. Το ότι μοιραζόμαστε τον ίδιο χώρο και τον ίδιο χρόνο, μεταφέροντας έναν κοινό σωματικό και ψυχικό παλμό.  Κι αυτός ο παλμός είναι αμοιβαίος, γυρίζει πίσω σε εμάς από το ίδιο το κοινό, που είναι στην πραγματικότητα ο άλλος παρτενέρ. Αυτό, καλώς ή κακώς, δεν μπορεί να αναπαραχθεί ψηφιακά.

Ο Ίψεν γράφει για την πανανθρώπινη ισότητα και την πίστη στην αλλαγή. Πιστεύετε ότι το θέατρο οφείλει να είναι ένας χώρος κοινωνικής αφύπνισης ή ένας «καθρέφτης» της ανθρώπινης ψυχής;

Νομίζω ότι κάνει και τα δύο. Όταν κοιτάς βαθιά την ανθρώπινη ψυχή, αναπόφευκτα αγγίζεις και την κοινωνία. Οι ηθοποιοί παίζοντας σε μια παράσταση καμιά φορά νομίζουμε ότι αναπαριστούμε απλά μια σκηνή ενός έργου, αλλά στην πραγματικότητα δημιουργούμε κάτι αιώνιο και συνεχές.

Ο σκηνοθέτης Αλκίνοος Δωρής αναφέρει πως η παράσταση αφηγείται μια ιστορία εσωτερικής αφύπνισης. Πώς βιώσατε εσείς αυτή τη διαδικασία «ενηλικίωσης» μέσα από τις πρόβες και τις παραστάσεις;

Ήταν μια αποκαλυπτική εμπειρία, γιατί από κοινού μελετήσαμε την κάθε λεπτομέρεια. Οι πρόβες με έκαναν να αντικρίσω φόβους και ευθύνες, τόσο του χαρακτήρα που υποδύομαι όσο και δικές μου. Και κυρίως να συνειδητοποιήσω ότι δεν υπάρχουν επιλογές για τους χαρακτήρες αυτού του έργου, πάρα μόνο ενέργειες που είναι αναπόφευκτες, και κάθε παράσταση συμβάλλει στο να χτιστεί αυτή η διαδικασία αφύπνισης για όλους μας νομίζω.

Το έργο μιλά για ανθρώπινες κούκλες που θέλουν να ονομαστούν άνθρωποι. Πόσο εύκολο είναι στην πραγματική ζωή να σπάσουμε τα δικά μας «νήματα» και να βρούμε τον αληθινό μας εαυτό;

Δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά είναι αναγκαίο. Τα νήματα συχνά μας προσφέρουν ασφάλεια, αλλά στο τέλος καταλαβαίνει κανείς ότι η ζωή δεν μπορεί να είναι για πάντα βιώσιμη μέσα σε τέτοιες ζώνες ασφαλείας. Η αλήθεια και η ελευθερία έχουν κόστος και ρίσκο αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο.

Η Κριστίν Λίντε είναι μια γυναίκα που έχει βιώσει τη σκληρή πλευρά της ζωής. Ποια στοιχεία του χαρακτήρα της σας δυσκόλεψαν και τι είναι αυτό που θαυμάζετε περισσότερο σε εκείνη;

Η εσωτερική της σιωπή και το βαθύ θάρρος είναι αυτά που και με δυσκόλεψε και θαύμασα σε εκείνη από την πρώτη στιγμή. Είναι ένας άνθρωπος που έχει μάθει να παλεύει και να αντέχει χωρίς να το βροντοφωνάζει. Έχει το θάρρος να κάνει τις πιο σωστές επιλογές με το μεγαλύτερο προσωπικό κόστος πολλές φορές, χωρίς να ωραιοποιεί όμως τίποτα. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και κυνική, αλλά αν παρατηρήσει κανείς τη διαδρομή της θα δει ότι στην πραγματικότητα είναι ένας άνθρωπος που λέει την αλήθεια και δεν φοβάται να δώσει δεύτερη ευκαιρία στην ίδια της τη ζωή.

Η Κριστίν είναι ο άνθρωπος που φέρνει την αλήθεια στο σπίτι των Χέλμερ. Πώς λειτουργεί η δική σας «χημεία» με τη Νόρα επί σκηνής και πώς η φιλία τους καθορίζει την εξέλιξη του δράματος;

Η σχέση τους είναι μια σχέση καθρέφτη. Είναι σαν να είναι η μία το alter ego  της άλλης κατά κάποιο τρόπο. Η Κριστίνε μαθαίνει από τη Νόρα ότι αξίζει τον κόπο να αμφισβητήσει τους κοινωνικούς ρόλους που της έχουν φορεθεί ακόμα κι αν το τίμημα είναι βαρύ και η Νόρα μαθαίνει από την Κριστίνε ότι αξίζει να δει την αλήθεια κατάματα για να ζήσει μια απόλυτα συνειδητή ζωή. Η σχέση τους είναι απολύτως καθοριστική κατά τη γνώμη μου για την εξέλιξη της ιστορίας.

Ενώ όλοι μιλούν για τη Νόρα, η Κριστίν έχει ήδη περάσει από τη δική της «φωτιά». Πόσο επίκαιρη είναι σήμερα μια γυναίκα που επιλέγει την αλήθεια και την αυτονομία, ακόμα και με βαρύ τίμημα;

Απολύτως επίκαιρη. Είναι μια γυναίκα που δεν περιμένει να σωθεί από κανέναν, αλλά αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής της. Αυτό είναι διαχρονικά ριζοσπαστικό, αλλά και βαθιά συγκινητικό.

Πώς εισπράττετε την ενέργεια του κοινού τώρα που η παράσταση έχει ξεκινήσει το ταξίδι της στη Σκηνή Μπέκετ; Υπάρχει κάποια αντίδραση θεατή που σας έχει μείνει χαραγμένη;

Έχουμε ακούσει πολύ όμορφα λόγια μέχρι τώρα, όλο το διάστημα που παίζουμε. Το αξιοσημείωτο όμως είναι ότι υπήρξαν στιγμές που ένιωσα το κοινό να αναπνέει μαζί μας, χωρίς να χρειαστεί καν να να μας περιγράψει την εμπειρία του κι αυτό είναι το πιο σημαντικό για εμένα.

Σε ένα περιβάλλον που συχνά απαξιώνει τον πολιτισμό ή τον θέτει σε δεύτερη μοίρα, πώς καταφέρνει ένας νέος καλλιτέχνης να διατηρήσει την ορμή του; 

Η αλήθεια είναι ότι οι δυσκολίες είναι πολλές, αλλά με επιμονή, φροντίδα για τη δουλειά μας και για τους συνεργάτες μας, αλλά και ρεαλισμό όσον αφορά τη φύση της δουλειάς μας, μπορούμε να διατηρήσουμε την ορμή μας και έτσι η ανάγκη για δημιουργία παραμένει πολύ πιο δυνατή.

Τι είναι αυτό που κάνει το θέατρο «πολύτιμο» για εσάς σε περιόδους κοινωνικής κρίσης; Πιστεύετε ότι η τέχνη έχει τη δύναμη να λειτουργήσει ως «γιατρικό» ή οφείλει απλώς να θέτει τις σωστές ερωτήσεις;

Το ότι μας θυμίζει πως δεν είμαστε μόνοι. Η δουλειά του θεάτρου δεν είσαι να δίνει απαντήσεις αλλά να θέτει ερωτήματα που κάνουν πάντα επίκαιρη την ανάγκη να αναρωτηθούμε για τις δικές μας επιλογές και να πάρουμε τις σωστές για εμάς αποφάσεις, με πίστη και ελπίδα.

Κλείνοντας, ποιο είναι εκείνο το συναίσθημα ή η σκέψη που θα θέλατε να παίρνει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση, ως “εφόδιο” για τη δική του καθημερινότητα;

Θα ήθελα να φεύγει με ακριβώς αυτά τα ερωτήματα που τίθενται και σε εμάς τους ίδιους συνεχίζοντας να μελετάμε το συγκεκριμένο έργο. Αυτή την αίσθηση της ευαλωτότητας όταν χρειάζεται να σταθούμε ειλικρινά απέναντι στον εαυτό μας, που όμως στο τέλος της ημέρας μας κάνει πιο δυνατούς και πιο δημιουργικούς για τη συνέχεια.

---

ΕΝΑ ΚΟΥΚΛΟΣΠΙΤΟ

Χένρικ Ίψεν

Από την Ομάδα LOXODOX – ΣΚΗΝΗ ΜΠΕΚΕΤ

Ένα Κουκλόσπιτο, το αριστούργημα του Χένρικ Ίψεν παρουσιάζεται από την ομάδα Loxodox από τις στη Σκηνή Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Αλκίνοου Δωρή.

Η ιστορία του έργου εκτυλίσσεται μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων. Ο Ίψεν αριστοτεχνικά τοποθετεί τον μεγεθυντικό του φακό εντός των τεσσάρων τοίχων ενός μεσοαστικού σπιτιού της Β. Ευρώπης. Οι μορφές των ανθρώπων στο Κουκλόσπιτο φέρουν τις πληγές που αφήνει πάνω τους η ζωή, ο χρόνος και η καθημερινότητα.

Αφίξεις, σχέδια για το μέλλον, μυστικά από το παρελθόν, συνταράσσουν την γιορτινή ατμόσφαιρα στο σπίτι των Χέλμερ. Παρακολουθούμε τα πρόσωπα να περνούν μέσα από την αίσθηση αυτοπεποίθησης και δύναμης, σε κάτι άγνωστο πέρα από τον έλεγχό τους. Αόρατες δυνάμεις στροβιλίζουν τον άνθρωπο-κούκλα μέσα σε κάτι απέραντο και αχαρτογράφητο, ενώ ο ίδιος  παλεύει να συγκροτήσει το μεγάλο του ¨Εγώ¨.

Στο κατώφλι του 20^ου αιώνα, την εποχή που η χειραφέτηση της γυναίκας περνά από θεωρητική συζήτηση σε κοινωνική πράξη, ο Ίψεν δημιουργεί θεατρικά πρόσωπα που διανύουν μια πορεία προς την ανακάλυψη του αληθινού τους εαυτού.

Το Κουκλόσπιτοθεωρείται η αρχή του ρεαλιστικού δράματος στο σύγχρονο θέατρο. Ο Ίψεν, ως ένας πρωτομάστορας της θεατρικής τέχνης γράφει για την πανανθρώπινη ισότητα, την πίστη στην αλλαγή, την αγάπη και την γνώση.

 Σκηνοθετικό σημείωμα

Δουλέψαμε πάνω στο έργο «Ένα Κουκλόσπιτο» με σκοπό να βγάλουμε στην επιφάνεια μια ιστορία ενηλικίωσης και εσωτερικής αφύπνισης. Θέλαμε να φτιάξουμε μια παράσταση που αφηγείται μια ιστορία μέσα από τα βιογραφικά όλων των δραματικών προσώπων.

Δεν θεωρώ πως η Νόρα είναι μια εγκλωβισμένη ψυχή που σπάει κάποια αόρατα δεσμά. Είναι κάτι πιο μεγάλο. Είναι η μισή καρδιά των άλλων. Είναι η σύζυγος, η φίλη, η αγαπημένη, η συνωμότρια. Ένα αόρατο νήμα φέρνει κοντά της όλα τα πρόσωπα στο κέντρο της σκηνής.

Οι ανθρώπινες κούκλες θέλουν πια να ονομάζονται άνθρωποι που πιστεύουν και ονειρεύονται μια ζωή γεμάτη πραγματικότητα, συναισθήματα και πάθη.

Αλκίνοος Δωρής

---

Ταυτότητα Παράστασης

• Κείμενο: Henrik Ibsen
• Σκηνοθεσία-Μετάφραση : Αλκίνοος Δωρής
• Σκηνογραφία: Δημήτρης Ταμπάκης
• Μουσική: Στέλλα Γαδέδη
• Επιμέλεια Κίνησης: Αγγελική Τσούπρα
• Κοστούμια: Κρίτων Δωρής
• Σχεδιασμός φωτισμών : Θωμάς Οικονομάκος
• Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
• Βοηθός Σκηνογράφου: Νατάσσα Ντάβου
• Έργο αφίσας – Κατασκευή αντικειμένου φωτογράφισης : Ισμήνη Ασημάκη
• Χορογραφία Ταραντέλας : Tia Williams
• Σύμβουλος ενδυματολογίας: IrisEmilsdottir
• Φωτογραφίες παράστασης- τρέιλερ: Σιδέρης Νανούδης
• Παραγωγή: Loxodox AMKE

Παίζουν: Γιάννης Ιωάννου, Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, Αλέξανδρος Λυκούρας, Μελισσάνθη Μαυρίδου, Νεκτάριος Σμυρνάκης

Πιάνο: Αλέξανδρος Λυκούρας

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

• Παραστάσεις: από Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου
• Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρασκευή και Σάββατο στις 9 μ.μ και Κυριακή στις  7:30 μ.μ
• Τιμές εισιτηρίων: 15€ (γενική είσοδος), 12€ μειωμένο (Φοιτητικό, Ανέργων, ΑΜΕΑ)
• Διάρκεια παράστασης: 110 λεπτά

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/ena-kouklospito-tou-xenrik-ipsen/

Τηλέφωνο κρατήσεων: 6948199103

---

ΣΚΗΝΗ ΜΠΕΚΕΤ

Ζαϊμη 38, Αθήνα
Τηλ. 6948199103

Η παράσταση «Ένα Κουκλόσπιτο του Χένρικ Ίψεν» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού

---

Σημείωση: Για την ολοκλήρωση της συνέντευξης της ηθοποιού Μελισσάνθη Μαυρίδου συνεργάστηκαν: Στην επιμέλεια και την σύνταξη των ερωτήσεων η ομάδα Έκφρασης και Υλοποίησης.

Ευχαριστούμε την ηθοποιο Μελισσάνθη Μαυρίδου και την υπεύθυνη επικοινωνίας Κ. Χρύσα Ματσαγκάνη για την πραγματοποίηση της συνέντευξης.