Σε μια εποχή όπου η μουσική συχνά μετριέται σε εφήμερα views και viral αποσπάσματα των 15 δευτερολέπτων, ο Αντώνης Ανδρουλάκης επιλέγει συνειδητά το αντίθετο μονοπάτι: αυτό της δημιουργίας ενός ολοκληρωμένου, concept δίσκου με αρχή, μέση και τέλος.

Μεγαλωμένος σε ένα περιβάλλον γεμάτο νότες και παραδόσεις -ως εγγονός του σπουδαίου Κρητικού λυράρη Μανώλη Ανδρουλάκη και γιος του ερμηνευτή Νίκου Ανδρουλάκη- ο ίδιος απομυθοποιεί τα περί «βαριάς κληρονομιάς» και χαράσσει τη δική του, αυτόνομη πορεία.

Το νέο του άλμπουμ, με τίτλο «Πόλη Βραδινή», περιλαμβάνει τραγούδια σε μουσική και στίχους του Γιάννη Μπάκου (με συμμετοχή της Μαρίας Κωνσταντινίδη στο ομότιτλο), καθώς και το ορχηστρικό «Κύματα» σε δική του σύνθεση, υποστηριζόμενο από κορυφαίους Έλληνες δεξιοτέχνες.

Ο Αντώνης Ανδρουλάκης ανοίγει τα χαρτιά του στο YoungPeople.gr, μιλώντας με απόλυτη ειλικρίνεια για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας μουσικός στην Ελλάδα, την ανάγκη για χειροπιαστές κυκλοφορίες σε βινύλιο, το νυχτερινό βίωμα της Αθήνας και τις επερχόμενες ζωντανές εμφανίσεις του.

Η συνέντευξη με τον Αντώνη Ανδρουλάκη

Αντώνη, καλώς όρισες στο YoungPeople.gr! Μεγάλωσες σε ένα σπίτι γεμάτο μελωδίες, όντας εγγονός του Κρητικού λυράρη Μανώλη Ανδρουλάκη και γιος του καταξιωμένου τραγουδιστή Νίκου Ανδρουλάκη. Πόσο καθοριστική ήταν αυτή η βαριά μουσική κληρονομιά στο να αγαπήσεις το ελληνικό τραγούδι και πότε ένιωσες ότι αυτός είναι και ο δικός σου δρόμος;

Καλώς σας βρίσκω κι ευχαριστώ για τον χώρο που μου δίνετε!

Είναι αλήθεια ότι είχα την ευτυχία να μεγαλώσω σε ένα σπίτι γεμάτο ήχους, μουσικά όργανα, τραγούδι, αλλά και βόλτες στα στούντιο, παρέες με μουσικούς να συζητάνε. Όμως στα δικά μου μάτια και στις δικές μου εικόνες δεν παύει να ήταν η οικογένειά μου, οι αγαπημένοι μου άνθρωποι που τους ζούσα μέσα στην καθημερινότητα που έχει ένα σπίτι.

Άρα δεν νιώθω κάποιο βάρος, κληρονομιά, ευθύνη ή κάτι αντίστοιχο. Ούτε βρήκα κανέναν δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα. Δεν υποτιμώ ότι από αυτή τη συγκυρία μου δόθηκε η ευκαιρία να έχω ακούσματα που ίσως άλλα παιδιά δεν είχαν. Αλλά στο τέλος της ημέρας η πορεία του καθενός δεν παύει να είναι μια προσωπική επιλογή.

Ξεκίνησες κιθάρα από τα 8 σου χρόνια στο «Διεθνές Ωδείο Αθήνας» και συνέχισες με μπουζούκι και ντραμς. Πόσο σε βοήθησε αυτή η πολυοργανική τριβή στην κατανόηση της σύνθεσης και της ενορχήστρωσης;

Όλα έχουν την αξία τους, ιδιαίτερα στη σύνθεση βοήθησε πολύ. Δεν υποτιμώ με τίποτα τις γνώσεις και την τριβή με διαφορετικούς ήχους γιατί ανοίγει τη σκέψη και τους ορίζοντές μας.

Από εκεί και μετά όμως, η δημιουργία είναι κάτι πιο σύνθετο:

• Χρειάζεται γνώση των βασικών «εργαλείων» της δουλειάς.
• Απαιτεί την υποκειμενική ευαισθησία που κουβαλάει ο καθένας μας.
• Προϋποθέτει καθαρό μυαλό, διαθέσιμο χρόνο και αφοσίωση.

Συνδυάζεις την παραδοσιακή μουσική ρίζα με το έντεχνο και το σύγχρονο τραγούδι. Πώς μπορούν αυτές οι φόρμες να μιλήσουν άμεσα σε έναν ακροατή της γενιάς μας;

Ειλικρινά δεν ξέρω! Μπορεί όντως να μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο με παραδοσιακό, έντεχνο και λαϊκό τραγούδι. Μεγαλώνοντας όμως πάντα είχα, κι έχω ακόμα, πολλά διαφορετικά ακούσματα.

Γι’ αυτό ειλικρινά και σε αυτή τη φάση της πορείας μου δεν ψάχνω να βρω ποια φόρμα μιλάει πιο άμεσα στη γενιά μας, αλλά ποια μουσική εκφράζει εμένα. Δεν είναι απαραίτητα μία μουσική ή ένα είδος κάθε φορά. Η μουσική άλλωστε σημαίνει πολυχρωμία και αυτό νομίζω πως καταφέραμε να αποδώσουμε και στον δίσκο «Πόλη Βραδινή».

“Πόλη Βραδινή” – Το Άλμπουμ & Οι Ιστορίες του

Το άλμπουμ «Πόλη Βραδινή» περιγράφεται ως ένας προσωπικός χάρτης που γεφυρώνει «αυτό που ήμασταν, με αυτό που θα θέλαμε να γίνουμε». Τι σηματοδοτεί για εσένα αυτός ο πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος;

Αυτός ο δίσκος σημαίνει πολλά, γιατί είναι ένα βαθιά βιωματικό ταξίδι, ένας καθρέφτης μου και μια αυτοεξομολόγηση. Είμαι χαρούμενος και για το ίδιο το αποτέλεσμα, είναι σημαντικό να ολοκληρώνεται ένας δίσκος και να νιώθεις ικανοποίηση γι’ αυτό που βγήκε.

Όλο αυτό το ταξίδι ήταν μια υπέροχη εμπειρία:

• Η συνεργασία με σπουδαίους μουσικούς και η γνώμη τους για την ενορχήστρωση, που με επηρέασε σημαντικά.
• Η αισθητική σύγκλιση με τους υπόλοιπους συντελεστές, όπως ο Γιάννης Μπάκος.
• Η δημιουργική διαδικασία για το εξώφυλλο και τον τίτλο.

Ακόμα και τα μεγάλα εμπόδια που συναντά ένας δημιουργός –όπως το μεγάλο κόστος παραγωγής ή η έλλειψη ελεύθερου χρόνου– όλα τα απόλαυσα όσο κράτησαν. Δεν είμαι άνθρωπος που αναπολεί και στέκεται στο παρελθόν.

Στο άλμπουμ ερμηνεύεις τραγούδια σε μουσική και στίχους του Γιάννη Μπάκου, με τη συνυπογραφή της Μαρίας Κωνσταντινίδη στο ομότιτλο κομμάτι. Πώς γεννήθηκε αυτή η καλλιτεχνική συνάντηση και πώς κατάφερες να κάνεις δικές σου ιστορίες τόσο βιωματικές και βαθιές;

Με τον Γιάννη συναντηθήκαμε τυχαία και σε ώρες βραδινές. Συνειδητοποιήσαμε γρήγορα ότι έχουμε μια κοινή αισθητική βάση για να συνεργαστούμε και αυτό επιβεβαιώθηκε ακόμα περισσότερο όταν μπήκαμε στο στούντιο για να γράψουμε τα τραγούδια.

Έχοντας εργαστεί για πολλά βράδια ως μουσικός και DJ, έχω νιώσει κι έχω δει ανθρώπους να παίρνουν τους δρόμους μα να μην ξέρουν πού πάνε, να φοβούνται να ανοίξουν το βήμα τους, να διαλέγουν να κρύβονται. Αυτές τις σκέψεις περιγράφουν τα τραγούδια μας και γι’ αυτό δεν ήταν καθόλου δύσκολο να κάνω τελικά αυτές τις ιστορίες δικές μου.

Στο άλμπουμ συνυπογράφεις τις ενορχηστρώσεις μαζί με τον Κώστα Παρίση και τον Γιάννη Μπάκο. Ποια ήταν η βασική ηχητική κατεύθυνση που θέλατε να δώσετε στο υλικό;

Νομίζω πως αυτό που κυρίως επιλέξαμε με τον Γιάννη είναι να αντιμετωπίσουμε την κάθε ενορχήστρωση ως αυτοτελές κεφάλαιο της ίδιας ιστορίας. Πορευτήκαμε αρκετά με το ένστικτό μας, θέλοντας να δώσουμε έναν προσωπικό τόνο στον δίσκο, με το αποτέλεσμα πολλές φορές να προκύπτει μετά από συζητήσεις και διαφορετικές προσεγγίσεις πάνω στην κοινή αισθητική μας.

Η εμπειρία και οι γνώσεις του Κώστα Παρίση στο τραγούδι «Στης σκέψης το αμπάρι» ήταν καθοριστική. Το αντιμετώπισα ως μάθημα «ελεύθερης σκέψης». Η ιδέα του, για παράδειγμα, να επιλέξει το ιρλανδέζικο μπουζούκι στο συγκεκριμένο κομμάτι, εμένα προσωπικά με εντυπωσίασε!

Η «Πόλη Βραδινή» και τραγούδια όπως η «Οδός Βαρβάκη» κουβαλούν έντονο το αστικό, νυχτερινό βίωμα. Ποια γωνιά ή ποια εικόνα της νυχτερινής Αθήνας αποτελεί για σένα τη μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης;

Είναι δύσκολη ερώτηση, οπότε θα προτιμήσω να το παρομοιάσω με την εικόνα στο εξώφυλλό μας: μια πόλη ολοσκότεινη κι ένα φως κάπου στο βάθος να μας οδηγεί σαν φάρος. Γιατί πάντα μέσα στο σκοτάδι υπάρχει ένα φως.

Η Αθήνα, όπως και όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα, έχει μια μοναδική ικανότητα να σε κάνει να περπατάς ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους και ταυτόχρονα να πιστεύεις πως είσαι μόνος. Για εμένα αποτελούσε πάντα πηγή έμπνευσης το γεγονός ότι μπορούμε να είμαστε μοναχικοί, μόνοι όμως δεν είμαστε ποτέ.

Ξεχωριστή στιγμή στον δίσκο αποτελεί το οργανικό κομμάτι «Κύματα», σε δική σου σύνθεση. Πώς «γεννήθηκε» αυτή η μελωδία και τι εικόνες ή συναισθήματα κουβαλάει για σένα;

Τη συγκεκριμένη σύνθεση την εμπνεύστηκα την περίοδο που πήγαινα κάθε μέρα στη θάλασσα, από τον Μάρτη μέχρι τα τέλη του Σεπτέμβρη. Η αλλαγή του καιρού στο τέλος του καλοκαιριού πάντα μου δημιουργούσε ανάμεικτες σκέψεις: αυτή τη γλυκιά μελαγχολία που συνδυάζεται με την αισιοδοξία της επιστροφής στην καθημερινότητα.

Όταν ολοκλήρωσα τη σύνθεση, κι επειδή αυτή η περίοδος ταυτίζεται με το διάστημα που περνούσα με τους παππούδες και τα ξαδέρφια μου στο Ηράκλειο, το συνδύασα νοερά με εκείνους:

• Τις παιδικές αναμνήσεις με ατελείωτο παιχνίδι στη θάλασσα.
• Τα παγωτά του καλοκαιριού.
• Το «γλυκό» μάλωμα της γιαγιάς όταν ξεφεύγαμε.

Άρα, ίσως τελικά αυτό να σημαίνει για μένα: μια γλυκιά επαναφορά στην καθημερινότητά μας.

Συνεργασίες & Η Μαγεία του Βινυλίου

Στον δίσκο συμμετέχει μια πραγματική dream-team σπουδαίων μουσικών (Χατζηϊορδάνου, Νικόπουλος, Σοφράς, Συντρίδης, Σαμαράς κ.ά.). Πώς ήταν η εμπειρία στο στούντιο και τι κρατάς από αυτή τη ζύμωση;

Σπουδαία εμπειρία ο επαγγελματισμός τους, οι συμβουλές τους και η δική τους συμβολή στην ενορχήστρωση των τραγουδιών. Πραγματικά μου έκαναν τη ζωή πολύ πιο εύκολη! Η συνεργασία μαζί τους μόνο καλύτερο μπορεί να σε κάνει, ενώ προσωπικά με γέμισε με ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη για το τελικό αποτέλεσμα.

Έχοντας συνεργαστεί με τους περισσότερους από αυτούς και σε συναυλίες (αυτό είναι ένα μεγάλο κέρδος από τη μουσική συνεργασία με τον πατέρα μου), μπορώ να καταλάβω γιατί όλοι τους έχουν αφήσει τόσο σπουδαίο αποτύπωμα. Να είμαι ειλικρινής όμως: στον δικό μου κόσμο δεν έχουν σημασία τα «χιλιόμετρα» που έχουν γράψει ή το πόσο σπουδαίοι θεωρούνται, αλλά το γεγονός ότι είναι σπουδαίοι άνθρωποι, με βαθύ σεβασμό απέναντι σε κάθε συνεργάτη.

Πέρα από τις ψηφιακές πλατφόρμες, ο δίσκος αναμένεται να κυκλοφορήσει και σε μορφή βινυλίου. Τι σημαίνει για σένα το βινύλιο σε μια εποχή που κυριαρχεί η άυλη μουσική;

Η αλήθεια είναι ότι με προβλημάτισε κι εμένα το πώς θα κυκλοφορήσει ο δίσκος. Ξέρω την ψηφιακή τάση της εποχής, αλλά ταυτόχρονα παραμένω πολύ ρομαντικός και λάτρης των συναισθημάτων που ένιωθα όταν έπεφτε στα χέρια μου ένας νέος δίσκος.

Αναγκαστικά λοιπόν θέλω να έχω και κάτι χειροπιαστό! Έτσι μάθαμε και δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουμε. Γι’ αυτό επιδιώκω να κυκλοφορήσει ο δίσκος και σε βινύλιο: για να μοιραστώ αυτή την «παιδική» χαρά με όσους τη συμμερίζονται!

Ζούμε στην εποχή του streaming και των viral trends των social media, όπου η προσοχή κρατάει δευτερόλεπτα. Πόσο δύσκολο είναι να υποστηρίξεις έναν concept δίσκο με αρχή, μέση και τέλος σήμερα;

Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορώ να ακολουθήσω εύκολα αυτή τη μόδα. Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά ξέρουν, για παράδειγμα, ότι η σχέση μου με τα social media δεν είναι ιδιαίτερα καλή.

Έχω επίγνωση της σημερινής πραγματικότητας και δεν την υποτιμώ, γιατί κι εγώ καλούμαι να βιοποριστώ μέσα σε αυτήν. Δεν θέλω να λέω μεγάλες κουβέντες, όμως προσπαθώ να περπατάω σε μονοπάτια που ίσως είναι πιο δύσκολα –όπως η επιλογή ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ αντί για το κυνήγι του viral– αλλά με κάνουν να νιώθω καλά με τον εαυτό μου.

Προσωπικές Στιγμές & Η Πραγματικότητα της Τέχνης

Αν μπορούσες να μοιραστείς τη σκηνή με έναν ιστορικό δημιουργό ή ερμηνευτή από αυτούς που σε σημάδεψαν στα πρώτα σου ακούσματα, ποιον θα επέλεγες;

Είναι πολύ δύσκολο να διαλέξεις μόνο έναν. Αν σκεφτούμε αυτούς που καθόρισαν τη μουσική τον 20ό αιώνα, η λίστα είναι ανεξάντλητη: Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Μαρκόπουλος, Λοΐζος, Κουγιουμτζής, Ξαρχάκος, Μικρούτσικος και τόσοι άλλοι. Αν πιάσουμε τους στιχουργούς και τους ερμηνευτές, δεν τελειώνουμε ποτέ.

Θα κάνω λοιπόν έναν ελιγμό και θα αναφέρω τον μεγάλο Νίκο Ξυλούρη, καθώς αυτό το διάστημα πραγματοποιούμε συναυλίες-αφιερώματα στη μνήμη του και στα τραγούδια του!

Ποιος είναι ο Αντώνης στην καθημερινότητά του όταν κλείνουν τα φώτα της σκηνής; Πώς αποσυμπιέζεσαι και πώς επιλέγεις να περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου;

Δεν υπάρχει κάτι πολύ διαφορετικό ή ιδιαίτερο από όσα κάνουν όλοι. Ένα ποτό ή φαγητό με φίλους και την οικογένειά μου για να πούμε δυο κουβέντες με χαλαρώνει απόλυτα.

Μου αρέσει πολύ να περνάω χρόνο στο σπίτι ακούγοντας μουσική. Παράλληλα, προσπαθώ να μην είμαι αποκομμένος από όσα συμβαίνουν στην κοινωνία. Με ενδιαφέρει να είμαι ενήμερος για τα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο και να διατηρώ τεκμηριωμένη άποψη.

Ποια αρετή θεωρείς απαραίτητη για να αντέξει ένας μουσικός στην Ελλάδα και ποιο προσωπικό σου στοιχείο νιώθεις ότι σε κρατάει πάντα συγκεντρωμένο στον στόχο σου;

Στην Ελλάδα ένας μουσικός είναι συχνά αφημένος στη μοίρα του, όπως δυστυχώς και κάθε άλλος εργαζόμενος. Δεν υπάρχει ουσιαστική στήριξη ή υποδομές.

• Χρειάζεται γερό στομάχι, μεγάλη υπομονή αλλά και τύχη.
• Απαιτείται ένα σταθερό περιβάλλον που να σε αγαπάει, να σε στηρίζει και να σου μιλάει με απόλυτη ειλικρίνεια.

Αυτό το υποστηρικτικό περιβάλλον ανθρώπων αποτελεί τη δική μου πραγματική τύχη στην προσπάθεια που κάνω.

Επόμενα Σχέδια & Μήνυμα στη Νέα Γενιά

Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ και τα νέα singles, ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου βήματα; Ετοιμάζεις κάποιες ζωντανές εμφανίσεις για την παρουσίαση της «Πόλης Βραδινής»;

Το πρόγραμμα είναι γεμάτο και η σεζόν ξεκίνησε πολύ δημιουργικά:

• 16 Οκτωβρίου (Θεσσαλονίκη): Μια ξεχωριστή βραδιά με τους φίλους και μουσικούς Βαγγέλη Παπαχρήστο και Δημήτρη Χατζηδημητρίου, γεμάτη από δικά μας τραγούδια και κομμάτια που αγαπάμε.
• 6 Νοεμβρίου (Αθήνα – Πολυχώρος «Διέλευσις»): Εμφάνιση παρέα με τον πατέρα μου, Νίκο Ανδρουλάκη, όπου θα ενώσουμε τραγούδια από τη δική του δισκογραφία με κομμάτια από τη δική μου.
• 14 Νοεμβρίου (Γιάννενα): Συνέχεια των εμφανίσεων-αφιέρωμα στον Νίκο Ξυλούρη μαζί με τον πατέρα μου.

Παράλληλα, προγραμματίζω την επίσημη ζωντανή παρουσίαση του δίσκου «Πόλη Βραδινή», επιπλέον εμφανίσεις, καθώς και νέα τραγούδια που θα κυκλοφορήσουν το επόμενο διάστημα.

Το κοινό του YoungPeople.gr αποτελείται κατά κύριο λόγο από νέους ανθρώπους 18-36 ετών. Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στη γενιά μας, που παλεύει μέσα στις αντιφάσεις της εποχής να βρει τη δική της «φωνή» και ταυτότητα;

«Δεν θεωρώ ότι η γενιά μας χρειάζεται κάποιο έτοιμο μήνυμα από μένα. Μέσα στη δύσκολη εποχή που ζούμε, έχουμε κάθε λόγο να παραμένουμε αισιόδοξοι. Όσο κι αν συναντάμε κλειστούς δρόμους, είμαι σίγουρος ότι μπορούμε να τους ανοίξουμε όλοι μαζί, με αλληλεγγύη και ουσιαστική στήριξη.

Η τέχνη και η μουσική δεν ανοίγουν από μόνες τους δρόμους, αλλά προσφέρουν δύναμη, ελπίδα και κουράγιο. Ο πολιτισμός είναι ένα φυλαχτό που κρύβει μέσα του την ιστορία αυτού του τόπου.»

---

Βίντεο – Αντώνης Ανδρουλάκης: “Στο φεγγάρι” & “Πόλη Βραδινή”

Αντώνης Ανδρουλάκης - Στο Φεγγάρι (Official Lyric Video)

---

Αντώνης Ανδρουλάκης - Πόλη Βραδινή (Official Lyric Video)

---

Καινούργια δισκογραφική δουλειά του Αντώνη Ανδρουλάκη με τίτλο “Πόλη βραδινή”

H “Πόλη βραδινή” είναι ένα ταξίδι που ξεκίνησε μέσα από στιγμές, πρόσωπα και σιωπές. Κάθε τραγούδι του άλμπουμ, είναι μια μικρή ιστορία – βιωματική, αληθινή, που λέει αυτά που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Τα τραγούδια, ξετυλίγουν εικόνες μιας πόλης που δεν κοιμάται ποτέ, ενώ παράλληλα, είναι ένας προσωπικός χάρτης που γεφυρώνει τις εσωτερικές αναζητήσεις και αυτό που ήμασταν, με αυτό που θα θέλαμε να γίνουμε.

Στο δίσκο συμπεριλαμβάνονται έξι τραγούδια

Πόλη Βραδινή, Με πόση περηφάνια, ΟδόςΒαρβάκη, Στης σκέψης το αμπάρι, Στο φεγγάρι, Έρωτας και Φαντασία, σε μουσική και στίχους του Γιάννη Μπάκου. Στο ομότιτλο “Πόλη Βραδινή”, τους στίχους συνυπογράφει η Μαρία Κωνσταντινίδη, ενώ στο οργανικό,που περιλαμβάνεται στον δίσκο,με τον τίτλο “Κύματα”, την μουσική υπογράφει ο Αντώνης Ανδρουλάκης.

Σ ́ αυτό το μουσικό ταξίδι συνεργάστηκαν σπουδαίοι μουσικοί και ηχολήπτες, που με την αγάπη και την αφοσίωση τους, συνέβαλαν τα μέγιστα για την ολοκλήρωση του δισκογραφικού αυτού εγχειρήματος.

Ο Ντίνος Χατζηϊορδάνου ακορντεόν, ο Μιχάλης Νικόπουλος μαντολίνο, ο Θανάσης Σοφράς κόντρα μπάσο, ο Γρηγόρης Συντρίδης τύμπανα, o ́Ακης Rooster ηλεκτρικό μπάσο, ο Στέλιος Καρύδας μπαγλαμά, ο Σταύρος Τσαντές μπουζούκι, ο Στέργιος Δήμπας ηλεκτρική κιθάρα, ο Σωτήρης Πανάγου κρουστά, ο Οδυσσέας Γαλανάκης ηλεκτρική κιθάρα, ο Κώστας Παρίσης κιθάρες, μπάσο, Ιρλανδικό μπουζούκι, ο Νίκος Σαμαράς τρομπέτα, ο Μανώλης Τόμπρος τύμπανα, ο Αντώνης Ανδρουλάκης & ο Γιάννης Μπάκος κιθάρες.

Οι ηχογραφήσεις στα τραγούδια Πόλη Βραδινή, Με πόση περηφάνια, Οδός Βαρβάκη,  στο φεγγάρι, Έρωτας και Φαντασία, πραγματοποιήθηκαν στο Studio Terra,  με ηχολήπτη τον  ́Ακη Rooster, ενώ το τραγούδι “Στης σκέψης το αμπάρι” και το ορχηστρικό “Κύματα”, στο Studio Praxis, από τον Κώστα Παρίση.

Τις ενορχηστρώσεις ανέλαβαν ο Κώστας Παρίσης, ο Γιάννης Μπάκος και ο Αντώνης Ανδρουλάκης.

Ο δίσκος κυκλοφορεί  σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες, ενώ σύντομα αναμένεται να κυκλοφορήσει και σε μορφή βινυλίου.

Aκούστε το άλμπουμ  https://we.tl/t-Ety6ddT7DT75TbW2

Καλή ακρόαση!