Μέσα από την ιστορία αυτής της φωτογραφίας πέρασαν κάποιες σκέψεις και έβγαλα κάποια συμπεράσματα που βρίσκω μέσα από το Young People.gr την ευκαιρία να σας μεταφέρω και σε εσάς. Βλέποντας φωτογραφίες παντού και το ενδιαφέρον με το οποίο ασχολούμαστε, διαπιστώνω πως οι εικόνες σίγουρα έχουν φωνή και μάλιστα κάποιες φορές φωνάζουν πολύ δυνατά.

Το θέμα είναι για εμάς εάν τις ακούσουμε ή εάν τις προσπεράσουμε κλείνοντας τα αυτιά μας. Θα ήθελα να συνεχίσετε να διαβάσετε την ιστορία της φωτογραφίας, που πλέον είναι μια από τις πιο γνωστές παγκοσμίως. Μια φωτογραφία που εκείνη την στιγμή δεν φαντάζονταν κανένας αυτό που θα ακολουθούσε σε πολλά επίπεδα.

Η Ιστορία

Τη χρονιά του 1994 ο φωτογράφος Kevin Carter τράβηξε τη φωτογραφία που βλέπετε στο Σουδάν, για να μας μεταφέρει εικόνες από τη ζωή των ανθρώπων στη χώρα αυτή. Η ιστορία έχει ίσως, 3 πρωταγωνιστές, ο κυριότερος όμως είναι της φωτογραφίας, είναι ένα άγνωστο παιδάκι που στο κόσμο που ζούμε δεν έχει για εμάς, όνομα ούτε ελπίδα.

Ένα παιδάκι που στην κυριολεξία σέρνεται, με όσες δυνάμεις του έχουν απομείνει, προς τη ζωή… Προς τον καταυλισμό των Ηνωμένων Εθνών, όπου εκεί θα μπορούσε να βρει ένα ποτήρι νερό, λίγο γάλα, λίγο ψωμί κάτι που θα του εξασφάλιζε περισσότερο χρόνο ζωής… Η τουλάχιστον ένα τέλος που θα του άξιζε ως άνθρωπος, ως παιδί…!!!

*Εκ των υστέρων μάθαμε την ιστορία που ευτυχώς έχουμε την ευκαιρία να τη διαβάσουμε μέσα από πολλά έντυπα, site κ.α κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, και αν θελήσουμε ας την ακούσουμε. Αδιανόητο, φρικιαστικό για όποιον θέλει να διαβάσει, να ακούσει…!!!

Η Συνέχεια

Ας συνεχίσουμε,,, Τι κρίμα όμως, ο καταυλισμός απέχει γύρω στα 1000 μέτρα ακόμα και ο μικρός δε φαίνεται να έχει άλλες δυνάμεις. Και εδώ έρχεται ο συμπρωταγωνιστής της φωτογραφίας, ένα όρνεο που περιμένει πίσω του υπομονετικά, έτοιμο να κάνει αυτό που η φύση έχει ορίσει, και αυτό δεν είναι τίποτα
άλλο από την επιβίωσή του… (Ο Θάνατος του μικρού παιδιού είναι η ζωή για το όρνεο).

Η συγκεκριμένη φωτογραφία έδωσε το βραβείο Pulitzer το 1994 στο φωτογράφο Kevin Carter. Η συνέχεια της ιστορίας γνωστή ή ίσως στους περισσότερους, ο φωτογράφος γυρίζοντας στο χώρο όπου τράβηξε τη φωτογραφία που του έδωσε το βραβείο, αυτοκτόνησε μη μπορώντας ίσως να αντέξει τις τύψεις που μπορεί να ένιωθε αυτός ή για ολόκληρο τον κόσμο, για την αδυναμία του, ή την αδυναμία μας, να αποτρέψει ή να αποτρέψουμε αυτό που συνέβη ως άνθρωπο προς άνθρωπο.

Στο σημείωμα που άφησε έγραψε: “Έχω κατάθλιψη… Χωρίς τηλέφωνο… Λεφτά για νοίκι… Λεφτά για υποστήριξη παιδιών… Λεφτά για χρέη… Λεφτά!!! Με στοιχειώνουν οι ζωντανές αναμνήσεις θανάτων και πτωμάτων και θυμού και πόνου… Αναμνήσεις παιδιών που λιμοκτονούν ή είναι τραυματισμένα, τρελών πολεμάρχων, δολοφόνων εκτελεστών…”

Οι φωτογραφίες άραγε μιλούν; Τουλάχιστον σε αυτόν, η συγκεκριμένα μάλλον μίλησε, τουλάχιστον σε εμένα που θέλησα να σας τη μεταφέρω η να σας την ξαναθυμίσω μάλλον μίλησε, και λέω μάλλον γιατί είμαι και εγώ άνθρωπος με τις δικές μου αδυναμίες… Σε εσάς άραγε μίλησε;;; Τουλάχιστον αυτή η φωτογραφία;;;!!!