Υπάρχουν καλλιτέχνες που δεν περιμένουν το χειροκρότημα για να δικαιωθούν, αλλά τη στιγμή που “κουμπώνουν” πάνω στη σκηνή. Η Λευκοθέα Καντάνη ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Με αφορμή την παράσταση “Killer Joe” στη σκηνή Intermedia του Θεάτρου Αλκμήνη, μας ξεναγεί στον κόσμο της Ντότι – ενός χαρακτήρα που ακροβατεί ανάμεσα στην αθωότητα και τον τρόμο. Διαβάστε το δελτίο τύπου της παράστασης…

Σε μια συζήτηση που θυμίζει ψυχολογικό θρίλερ, η Λευκοθέα μας εξηγεί γιατί το γέλιο είναι συχνά μηχανισμός άμυνας απέναντι στο ακραίο, πώς είναι να παίζεις σε απόσταση αναπνοής από τον θεατή και γιατί η πραγματική ελευθερία ξεκινά από τη στιγμή που αποφασίζεις “να έχεις να γκρεμίζεις”

• Φωτογράφος – Βαγγέλης Πιδιάκης (οι προσωπικές).
• Αναστασία Μαντέλου (οι σχετικές με την παράσταση).

Η συνέντευξη με την ηθοποιό Λευκοθέα Καντάνη

Λευκοθέα, πριν “βουτήξουμε” στον σκοτεινό κόσμο του Killer Joe, πες μας λίγα πράγματα για σένα. Πότε κατάλαβες ότι η υποκριτική είναι ο δικός σου τρόπος να επικοινωνείς με τον κόσμο και ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που συνάντησες μέχρι σήμερα;

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να πω ότι υπήρξε μία συγκεκριμένη στιγμή απόφασης για να ακολουθήσω το δρόμο της υποκριτικής, με την έννοια ότι το θέατρο υπήρχε πάντα στη ζωή μου ήδη από τα παιδικά μου χρόνια. Κάθε φορά, από τις πρώτες ερασιτεχνικές παραστάσεις στην εφηβεία μου έως σήμερα, όταν ανεβαίνω στη σκηνή νιώθω ότι κάτι κουμπώνει, ότι είμαι στο σωστό μέρος.

Μέσα από το κάθε κείμενο, τον κάθε ρόλο μπορείς να εκφράσεις οτιδήποτε δεν μπορείς ή δεν έχεις την ευκαιρία να κάνεις στην καθημερινότητα, ότι ονειρεύεσαι να υπάρξει, και αυτό είναι ασύλληπτα μαγικό.

Πρόκληση θα έλεγα ότι είναι το να μένεις πιστός στον εαυτό σου, να μπορείς να διαχειριστείς τις ανασφάλειες σου, γιατί υπάρχει συνεχής έκθεση, και να μπορείς να προχωράς και να δημιουργείς άνευ όρων χωρίς να κάνεις κάτι για να αρέσεις και το οποίο ουσιαστικά δεν σε εκφράζει καθόλου καλλιτεχνικά.

Απόφοιτη δραματικής σχολής και πλέον ενεργό μέλος της ομάδας “Οι Άλλοι”. Ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που αναζητάς σε μια συνεργασία και τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις το “ναι” στον συγκεκριμένο ρόλο και σε αυτό το ιδιαίτερο καλλιτεχνικό σχήμα;

Βασικό στοιχείο σε μία συνεργασία είναι να υπάρχει με την ομάδα ένας κοινός κώδικας, να μιλάμε την ίδια γλώσσα, και ο στόχος, γιατί κάνουμε αυτή την παράσταση και τι θέλουμε να πούμε. Πάνω σε μία τέτοια βάση είναι πραγματικά δημιουργική η διαδικασία, χτίζεται εμπιστοσύνη και το κάθε μέλος  νιώθει ελεύθερο να προτείνει και να δοκιμάσει.

Από την ομάδα “οι Άλλοι” γνώριζα ήδη τον Χρήστο Παρδάλη και το Νικόλα Πανταζή, είχα παρακολουθήσει και τις προηγούμενες δουλειές του, οπότε ήμουν σίγουρη ότι θα έχουμε μία πολύ ωραία χημεία στη συνεργασία μεταξύ μας.

Όσο για το ρόλο, η Ντότι μου κέντρισε εξαρχής το ενδιαφέρον, από την πρώτη μου ανάγνωση στο κείμενο, γιατί είναι ένας χαρακτήρας που δεν μπορείς να προβλέψεις εξαρχής την κατάληξη του. Ισορροπεί ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, στην αθωότητα και σε κάτι πολύ πιο υπόγειο.

Λευκοθέα, το «Killer Joe» του Tracy Letts είναι ένα έργο που «σαρώνει» τις παγκόσμιες σκηνές. Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη όταν διάβασες το κείμενο και ήρθες αντιμέτωπη με τον κόσμο της οικογένειας Σμιθ;

Η πρώτη μου σκέψη διαβάζοντας το κείμενο ήταν το σήμερα. Το έργο δείχνει μια ωμή πραγματικότητα που φαινομενικά λες ότι είναι ακραία, αλλά στην ουσία γύρω μας υπάρχει παντού βία, σε κάθε μορφή, και φυσικά μεγάλο μέρος ανθρώπων που κάνουν ή θα έκαναν τα πάντα για τα χρήματα.

Άρα αυτό που δείχνει το έργο, στη δική μου σκέψη, είναι εντέλει αρκετά ήπιο σε σχέση με αυτό που βλέπουμε να επικρατεί στην ανθρωπότητα αυτή τη στιγμή. Επιπλέον, αναγνώρισα σε αυτούς τους χαρακτήρες, παρόλα όσα τους συμβαίνουν, μία ανάγκη για επιβίωση, για διαφυγή, για να βρουν ξανά το φως.

Υποδύεσαι την Dottie Smith. Πώς θα περιέγραφες αυτή τη γυναίκα; Είναι το θύμα, ο παρατηρητής ή ο «καταλύτης» των εξελίξεων σε αυτό το σκοτεινό προάστιο του Τέξας;

Δεν μπορώ να δώσω εύκολα έναν ορισμό για τη Ντότι. Συνδυάζει με έναν τρόπο και το θύμα, και τον παρατηρητή και τον καταλύτη στις εξελίξεις που θα λάβουν χώρα στο σπίτι. Ξεκινάει σίγουρα ως θύμα, κάτι που είναι άλλωστε όλη της τη ζωή, αφού όλη της η οικογένεια την κακοποιεί με κάθε τρόπο, ωστόσο έχει βρει έναν δικό της μηχανισμό να κρατάει μία απόσταση από όλο αυτό και να μένει ο εαυτός της.

Επιπλέον, όλοι την περιφρονούν με έναν τρόπο, αλλά εκείνη πάντα ξέρει τα πάντα, άρα μπορούμε να την πούμε και πολύ καλό παρατηρητή. Και φυσικά, στο τέλος η παρουσία της είναι καταλυτική για όλο το έργο, ακόμα και συμβολικά, αλλά δεν θα πω παραπάνω για να μην κάνω spoil.

Η παράσταση χαρακτηρίζεται ως ένα μείγμα μαύρης κωμωδίας και ψυχολογικού θρίλερ. Πόσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο που «παγώνει» και στον απόλυτο τρόμο;

Αυτή η ισορροπία είναι ίσως από τα πιο απαιτητικά αλλά και πιο γοητευτικά κομμάτια της παράστασης. Η δυσκολία βρίσκεται στο να μην ΄΄παίξεις΄΄ ούτε το αστείο, ούτε το τρομακτικό. Αυτό που προσπαθώ εγώ είναι να μένω απολύτως στη συνθήκη του ρόλου και της συγκεκριμένης σκηνής, ακόμα και όταν το αποτέλεσμα προς τα έξω γίνεται παράδοξα κωμικό ή βαθιά τρομακτικό και αμήχανο. 

Για την προετοιμασία των ρόλων υπήρξε ειδικό «ψυχογράφημα» από την Αθανασία Κούσουλα. Ποιες πτυχές της Dottie ανακάλυψες μέσα από αυτή τη διαδικασία που ίσως δεν ήταν φανερές με την πρώτη ανάγνωση;

Η δουλεία πάνω στο ψυχογράφημα ήταν για εμένα αποκαλυπτική, γιατί μου άνοιξε θα έλεγα έναν άλλον τρόπο σκέψης πάνω στη Ντότι, και λειτούργησε απόλυτα για να συνθέσω τον χαρακτήρα με αρχή, μέση, τέλος. Η Ντότι δεν είναι μία παθητική φιγούρα, αποκομμένη από όλους.

Είναι με έναν τρόπο προστατεύμενη σε μία προσωπικότητα που έχει χτίσει η ίδια για τον εαυτό της προκειμένου να αντέχει. Και θα αναφέρω εδώ ως παράδειγμα τις υπνοβασίες που αναφέρονται στο κείμενο ότι συμβαίνουν στη Ντότι, οι οποίες όμως δεν είναι σε όλα τα σημεία ξεκάθαρες, με την έννοια ότι η Ντότι μπορεί να υπνοβατεί γενικά αλλά μπορεί και όχι, και μπορεί να έχει κάνει αυτή την κατασκευή για να λέει ότι θέλει στα άλλα μέλη της οικογένειας της, χωρίς να φοβάται ότι θα της επιτεθούν ή ότι θα την κρίνουν.

Πώς είναι η χημεία επί σκηνής με την υπόλοιπη ομάδα «Οι Άλλοι»; Η ένταση του έργου μεταφέρεται και στις πρόβες σας;

Υπάρχει τρομερή χημεία επί σκηνής, γιατί είχαμε και έχουμε πολύ ωραία σχέση μεταξύ μας, οπότε αυτό βγαίνει. Είναι και ένα σχόλιο που μας έχουν κάνει αρκετή, ότι φαίνεται από το αποτέλεσμα της παράστασης ότι είμαστε μία ομάδα δεμένη, και μας χαροποιεί το ότι είναι διακριτό.

Η ένταση του έργου και το υλικό του έργου που είναι αρκετά έντονο, δεν έχει μεταφερθεί στις πρόβες. Παρά τις ωμές σκηνές, είχαμε καταφέρει να το διαχωρίσουμε στις πρόβες μας.

Η παράσταση ανεβαίνει στη σκηνή Intermedia του Θεάτρου Αλκμήνη. Πώς λειτουργεί αυτός ο χώρος για να εντείνει την ατμόσφαιρα του ψυχολογικού θρίλερ;

Η σκηνή Intermedia του Θεάτρου Αλκμήνη είναι ένας χώρος που δημιουργεί μια αίσθηση εγγύτητας, καθώς δεν υπάρχει απόσταση για να ΄΄κρυφτείς΄΄, ούτε ο ηθοποιός, ούτε ο θεατής. Αυτό εντείνει την εμπειρία, γιατί όλο αυτό συμβαίνει σε απόσταση αναπνοής.

Επιπλέον, ο συγκεκριμένος  χώρος ενισχύει και την αίσθηση εγκλωβισμού που υπάρχει στο έργο. Δημιουργείται μία κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που ταιριάζει απόλυτα με το ψυχολογικό θρίλερ. Είναι σαν να μην υπάρχει έξοδος ούτε για τους χαρακτήρες, αλλά ούτε και για το κοινό.

Υπάρχει κάποια σκηνή στην παράσταση που σε δυσκόλεψε ή σε συγκλόνισε περισσότερο ως άνθρωπο και ως ηθοποιό;

Η σκηνή που με δυσκόλεψε περισσότερο και στα δύο επίπεδα, είναι η σκηνή που η Ντότι μένει μόνη της με τον Killer Joe και εκείνος έχει στόχο να την αποπλανήσει, κάτι το οποίο καταφέρνει κιόλας. Είναι από τις πιο απαιτητικές σκηνές  να την αποδώσεις και να κρατήσεις ισορροπία στο άγνωστο με το οποίο έρχεται αντιμέτωπος ο χαρακτήρας.

Το πιο σοκαριστικό για εμένα στη σκηνή αυτή είναι ότι η Ντότι μπαίνει σε έναν ονειρικό κόσμο και θυμάται τότε που ήταν δώδεκα χρονών και τον πρώτο της “έρωτα”, τον Μάρσαλ, τη στιγμή που ο Killer Joe την κρατά, υπάρχει έντονη σωματική επαφή, και επικίνδυνη οικειότητα από την πλευρά του.

Τι είναι αυτό που κάνει το «Killer Joe» επίκαιρο σήμερα; Γιατί ένας νέος άνθρωπος 18-36 ετών πρέπει να δει αυτή την ιστορία βίας και εξουσίας;

Σίγουρα είναι κάτι προς παρατήρηση για καθέναν από εμάς αυτή η παράξενη ισορροπία ανάμεσα στο γέλιο και το σοκ, και είναι κάτι το οποίο το κάνουμε και στη ζωή μας. Το γέλιο σίγουρα είναι και ένας μηχανισμός άμυνας του οργανισμού όταν βλέπει κάτι ακραίο, κάτι που δεν μπορεί να πιστέψει και να διαχειριστεί.

Επιπλέον, η παράσταση είναι και ένας καθρέφτης του εαυτού μας, όλοι έχουμε τόσο φως όσο και σκοτάδι μέσα μας. Ο πόλεμος, η βία, οι σχέσεις εξουσίας, πρώτα ξεκινούν από εμάς τους ίδιους και το στενό μας κύκλο, και μετά βγαίνουν προς τα έξω. Και ίσως, αν κοιτάξουμε τόσο κατάματα το σκοτάδι, να είναι μία αφορμή να αναζητάμε περισσότερο φως.

Δώσε μας έναν λόγο για τον οποίο το κοινό του YoungPeople.gr δεν πρέπει να χάσει αυτή την «εμπειρία που σε κάνει να γελάς… αν και δεν είσαι σίγουρος ότι πρέπει»

Η τέχνη έχει χώρο και για τα δύο, και για τον καθρέφτη που δείχνει την ασχήμια και τη βία, αλλά και για το φως που προσφέρει ανάσα και διαφυγή. Όπως είπα πάνω κάτω και στην προηγούμενη ερώτηση, το Killer Joe, λειτουργεί ακριβώς ως καθρέφτης, δεν ωραιοποιεί τίποτα, αλλά μας φέρνει αντιμέτωπους με πλευρές του κόσμου, της ανθρώπινης φύσης που συχνά θέλουμε να αγνοήσουμε.

Ταυτόχρονα όμως, όλο αυτό, συνδυάζεται με στιγμές αλήθειας, χιούμορ και ίσως αυτό που μένει στο τέλος αφού έχουμε αντικρίσει όλη αυτή τη βία, τη διαφθορά και την ηθική πτώση των χαρακτήρων, είναι να στραφούμε ακόμα περισσότερο στην ομορφιά και στο ωραίο. 

Κάθε ηθοποιός κουβαλάει μέσα του μια “αποσκευή” από ανθρώπους και έργα που τον καθόρισαν. Υπάρχουν συγκεκριμένοι δημιουργοί -είτε από τον χώρο του θεάτρου, του κινηματογράφου ή ακόμα και της λογοτεχνίας- που θεωρείς “δασκάλους” σου ή που η δουλειά τους αποτελεί για σένα σταθερό σημείο αναφοράς;

Στην ερώτηση αν πρέπει κανείς να πάρει το ρίσκο, απαντάω πάντα ναι. Όσο και αν είναι δύσκολο στην πράξη, μέσα στο ρίσκο και στο δρόμο για το άγνωστο ανακαλύπτεις πολλά διαμάντια. Η ελευθερία ξεκινάει από μέσα μας, και μία αγαπημένη μου φράση που έχω καιρό στο μυαλό μου και μου δίνει κίνητρο είναι “να έχουμε να γκρεμίζουμε”΄.

Η συνειδητοποίηση ότι δεν σου ανήκει κανένας και τίποτα, και ότι δεν πειράζει να μην μπορείς να έχεις τον έλεγχο σε όλα, πέρα από ανακουφιστική είναι και τρομερά απελευθερωτική. Δεν πειράζει να μην ξέρεις τι θα γίνει παρακάτω, ότι και αν έρθει όμως είναι σίγουρα κάτι που δεν ήξερες πριν μένοντας στο οικείο, σε αυτό που ξέρεις.

---

“Killer Joe” του Tracy Letts στο Θέατρο Αλκμήνη

Η ομάδα “Οι Άλλοι” παρουσιάζει την παράσταση Killer Joe του Tracy Letts σε μετάφραση Ντενίς Νικολάκου & Ιωάννη Σακαρίδη και σκηνοθεσία Αναστάση Κολοβού στο θέατρο Αλκμήνη.

Πρόκειται για ένα καυστικό δράμα που ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και στο ψυχολογικό θρίλερ. Με χιούμορ που παγώνει το χαμόγελο και με ατμόσφαιρα που ηλεκτρίζει, το «Killer Joe» ρίχνει μια αμείλικτη ματιά στην ανθρώπινη απελπισία, τη βία, την εξουσία – και στο πώς η οικογένεια μπορεί να γίνει το πιο επικίνδυνο μέρος στον κόσμο. 

Όσοι το έχουν δει στο εξωτερικό μιλούν για μια εμπειρία που σε κάνει να γελάς… αν και δεν είσαι σίγουρος ότι πρέπει. 

ΥΠΟΘΕΣΗ 

Σε ένα προάστιο του Τέξας, η οικογένεια Σμιθ ακροβατεί ανάμεσα στην εξαθλίωση και την απόγνωση. Το σχέδιό τους; Να εισπράξουν την ασφάλεια ζωής της μητέρας. Μόνο που τίποτα δεν πάει όπως το ονειρεύτηκαν. Κάθε τους κίνηση ανοίγει έναν κύκλο απληστίας, βίας και ανατροπών – μέχρι που όλοι βρίσκονται παγιδευμένοι σε ένα παιχνίδι χωρίς επιστροφή. 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ 

Συγγραφέας:Tracy Letts 
Μετάφραση: Ντενίς Νικολάκου, Ιωάννης Σακαρίδης 
Σκηνοθεσία: Αναστάσης Κολοβός 

Πρωτότυπη μουσική: Ευαγγελινός Δημήτρης 

Σχεδιασμός φωτισμών: Κυβέλη Ζώτου 
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Καλπάκα 

Επιμέλεια Κίνησης: Αναστάσης Κολοβός, Ροδιά Δόβρη 

Ψυχογράφημα ρόλων: Αθανασία Κούσουλα 

Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Καλπάκα 

Κατασκευές θεατρικών αντικειμένων: Βασίλης Κούβαρης, Δέσποινα Μανώλαρου 
Φωτογραφίες: Αναστασία Μαντέλου, Σοφία Τσαγκαράκη 

Make up artist: Ελευθερία Γκιόκα 
Γραφιστικά: Αναστασία Γούναρη 

Trailer: Δημήτρης Μπαμπούλης  
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη 

Ερμηνεύουν: 
Λευκοθέα Καντάνη, Αναστάσης Κολοβός, Μαρίτα Κωστοπούλου, Νικόλας Πανταζής, Χρήστος Παρδάλης.

Ημέρα & Ώρα: Τρίτη 14 Απριλίου στις 21:00 και Τετάρτη 15 Απριλίου στις 18:00 στο Θέατρο Φαργκάνη (Θεσσαλονίκη), Πέμπτη 16 Απριλίου στις 21:00 στο Συνεδριακό Κέντρο (Κιλκίς), Παρασκευή 17 Απριλίου στις 21:00 στη Θεατρική Συμπαιγνία (Ιωάννινα), Σάββατο 18 Απριλίου στις 21:00 στο Θέατρο Τεχνών (Λάρισα) 

Εισιτήρια:  Ανάλογα την περιοχή 

Κρατήσεις: +30 6955681856 

• Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/periodeia-2026-killer-joe-tou-tracy-letts/?lang=el 
• Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=3g_PAvaOP9c