Η Ero Seagull (Ηρώ Σίγκαλ) είναι μια καλλιτέχνιδα που αρνείται πεισματικά να χωρέσει σε κουτάκια και ταμπέλες. Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αθήνα, ξεκίνησε να παίζει πιάνο από την τρυφερή ηλικία των έξι ετών, ενώ οι μετέπειτα σπουδές της στη Δραματουργία στην Αγγλία σφράγισαν την καλλιτεχνική της προσέγγιση, μαθαίνοντάς της πως ο ουρανός είναι το μοναδικό όριο. Έχοντας ήδη ξεχωρίσει στη διεθνή indie σκηνή, επιστρέφει σήμερα με το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ της.

Το “REVOLUTION!”, που κυκλοφορεί ψηφιακά από την Amour Records, αποτελείται από δώδεκα κομμάτια που γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας διετούς περιόδου στην Αθήνα. Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό sonic collage που παντρεύει τη synth pop με το drum & bass, το hip hop, το spoken word και την ηπειρώτικη πολυφωνία.

Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία, η Ero Seagull μάς ξεναγεί στα άδυτα του δίσκου της, μιλά ανοιχτά για τη δική της μάχη με την Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (BPD) και στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα συλλογικής ενσυναίσθησης.

• Διαβάστε περισσότερα για το άλμπουμ.
• Ακούστε το άλμπουμ.

Η συνέντευξη με την Ero Seagull

Ero, καλώς όρισες στο YoungPeople.gr! Ξεκίνησες πιάνο στα έξι σου και αργότερα σπούδασες Δραματουργία στην Αγγλία. Πώς αυτές οι δύο διαφορετικές τέχνες, η μουσική και το θέατρο, συναντήθηκαν μέσα σου και διαμόρφωσαν την καλλιτεχνική σου ταυτότητα;

Από παιδί το πιάνο ήταν για μένα meditation. Η μητέρα μου μας πήγαινε συχνά στη Λυρική, στο Ηρώδειο, σε παραστάσεις, μπαλέτα και όπερες, και θυμάμαι ακόμα εκείνη τη μαγική στιγμή λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση, όταν η ορχήστρα κουρδίζει τα όργανα, the calm before the storm. Ένιωθα πως βουτούσα σε άλλους κόσμους και μετά γύριζα σπίτι να παίξω πιάνο, προσπαθώντας να κρατήσω μέσα μου όσα είχα νιώσει. Πάντα ήθελα να γνωρίζω και τους ανθρώπους πίσω από τη σκηνή, ένιωθα πως ανήκω σε αυτόν τον κόσμο.

Ήξερα από νωρίς ότι θα σπουδάσω θέατρο, ενώ η μουσική δεν έφυγε ποτέ από δίπλα μου. Μεγάλωσα σε σπίτι γεμάτο σινεμά και τέχνη και τελικά βρέθηκα να σπουδάζω Δραματουργία στην Αγγλία, σε ένα πανεπιστήμιο μέσα στη φύση και τις τέχνες, δίπλα σε έργα του Henry Moore και της Barbara Hepworth. Εκεί άρχισα να τραγουδάω μπροστά σε κόσμο, να γράφω δικά μου κομμάτια και να πειραματίζομαι ελεύθερα.

Νομίζω πως η καλλιτεχνική μου ταυτότητα γεννήθηκε ακριβώς μέσα από αυτή τη συνάντηση: τη μουσική, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τις εικόνες και τις αναμνήσεις. Οι σπουδές μου με έμαθαν ότι sky is the limit και επηρέασαν βαθιά τον τρόπο που γράφω στίχους και ιστορίες, άλλοτε μέσα από τη φαντασία και άλλοτε μέσα από τη ζωή την ίδια.

Έχεις ζήσει και σπουδάσει σε Αθήνα και Λιντς, ενώ έχεις βραβευτεί και στο Λονδίνο. Πόσο έχει επηρεάσει η πολυπολιτισμικότητα και η εμπειρία σου στο εξωτερικό τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τη μουσική βιομηχανία;

Η πολυπολιτισμικότητα ήταν πάντα μέρος της ζωής και της διαδρομής μου. Μεγάλωσα στα Εξάρχεια, μια γειτονιά γεμάτη χαρακτήρες, τέχνη και διαφορετικές κουλτούρες. Από μικρό ήμουν περιτριγυρισμένο από ανθρώπους της μουσικής και της δημιουργίας, θυμάμαι τον Daniel Gorney τον γιο του συνθέτη Jay Gorney και πατέρας της κολλητής μας Τατιάνας, να μου μαθαίνει Blues κιθάρα, ενώ αργότερα φοίτησα τόσο στο Ιταλικό Σχολείο όσο και στο αμερικανικό TASIS, όπου ήμουν και ο DJ του σχολείου. Εκεί άρχισα να μοιράζομαι τις πρώτες μου μουσικές ιδέες με φίλους και συμμαθητές.

Πάντα ένιωθα citizen of the world και αυτό με ακολούθησε και στις σπουδές και στα ταξίδια μου. Η εμπειρία μου στην Αγγλία και στο Λονδίνο με έκανε να δω ότι η μουσική βιομηχανία, είτε στο εξωτερικό είτε στην Ελλάδα, βασίζεται κυρίως στους ανθρώπους, στη στήριξη και στη σύνδεση μεταξύ καλλιτεχνών.

Σε έναν διαγωνισμό στο Λονδίνο οι κριτές μου είπαν ότι είμαι «κατηγορία από μόνη μου», κάτι που μου έδωσε τεράστια δύναμη να συνεχίσω. Εκείνο το ταξίδι, οι γνωριμίες και οι στιγμές που ζήσαμε, μου επιβεβαίωσαν πως όλα ξεκινούν από το να δημιουργείς, να μοιράζεσαι και να απολαμβάνεις πραγματικά τη διαδικασία.

Το νέο σου άλμπουμ αποτελείται από 12 κομμάτια που ρέουν το ένα μέσα στο άλλο, θυμίζοντας την οργανική αίσθηση του “Dookie” των Green Day. Γιατί επέλεξες αυτή τη δομή και τι είδους εμπειρία θέλεις να προσφέρεις στον ακροατή;

Την εφηβεία την πέρασα κυρίως με το άλμπουμ “Dookie” των Green Day. Η ροή στο “Dookie” δεν είναι τυχαία ούτε περίπλοκη τεχνικά και είναι πολύ έξυπνη. Η μετάβαση γίνεται σχεδόν «αόρατη» δεν σε πετάει έξω από το mood σαν να ζεις μια μέρα που κυλάει γρήγορα αλλά χωρίς ξεκάθαρες «στιγμές».

Έχει απλές δομές, γρήγορες μεταβάσεις, είναι ένα άλμπουμ που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Αυτό ήθελα κι εγώ. Σαν ένα βιβλίο με μικρές ιστορίες που μεταξύ τους συνδέονται.

Αλλά ενώ το “Dookie” χρησιμοποιεί punk ταχύτητα, ίδια παραγωγή, αδιάκοπη ενέργεια το “REVOLUTION!” χρησιμοποιεί θεματικές μεταμορφώσεις, αλλαγές Genre και ποιητική συνέχεια με μια ροή θεατρική και κινηματογραφική. Το άλμπουμ μπλέκει: Synth pop, drum & bass, spoken word, hip hop, electro, ηπειρώτικη πολυφωνία, oriental/folk στοιχεία.

Αυτό το Sonic collage είναι υπέρ της ρευστότητας και της σύνδεσης και της συλλογικής ενσυναίσθησης μεταξύ άλλων. Το “Enigma” είναι ενδιάμεσος διαλογισμός, το “End of an Ero (De Profundis)” κάθοδος μετά την έκρηξη. Το άλμπουμ δεν είναι ένα live punk set αλλά ένα ταξίδι μέσα από διαφορετικές συνειδήσεις. 

Το άλμπουμ ξεκινά με έναν τουρκικό αμανέ από τους PATİKA (“Gelecek Trans’Ta”) που προλογίζει το “The Future Is Trans”. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλεις να στείλεις για τη συνεχή αναγέννηση των πνευμάτων μας πέρα από όρια και ταυτότητες;

Η μετάβαση: “Gelecek Trans’Ta” → “The Future Is Trans” → “Intro” είναι το τελετουργικό άνοιγμα του δίσκου που κινείται ταυτόχρονα σε πολιτικό επίπεδο, κοινωνικό, ψυχολογικό, πνευματικό, υπαρξιακό όπου η «Επανάσταση» δεν είναι μόνο κοινωνική εξέγερση αλλά και  απελευθέρωση της ταυτότητας και απόρριψη στερεοτύπων.

Το “Trans” είναι λατινική λέξη που συνδέεται με την «μετάβαση». Έχω μεγαλώσει με πιο σύνθετη αντίληψη για το φύλο από το απλό δίπολο. Η μητέρα μου μου είχε πει “love can appear in all forms”στην ηλικία των τεσσάρων χρόνων.

Τους PATİKA τους γνώρισα στο Rainbow Gathering στο Ibradi κοντά στην Αττάλεια, ένα οροπέδιο περιτριγυρισμένο από βουνά. Παίζαμε μουσικές κάποια βράδια γύρω από την φωτιά. Άλλα βράδια με τους περιστρεφόμενους Σούφι (δερβίσηδες) με τον κυκλικό χορό (Sema) όπου η περιστροφή συμβολίζει την κίνηση του σύμπαντος, την αιωνιότητα, την επιστροφή προς το θείο (σαν ο άνθρωπος να χάνει το εγώ του και να ενώνεται με κάτι μεγαλύτερο).

Ο στόχος είναι η πνευματική κάθαρση. Η φράση από τον τουρκικό αμανέ από τους PATİKA “Ah bu cânim bu tene dal gelir aman” δεν μεταφράζεται λέξη προς λέξη εύκολα γιατί έχει μυστικιστική χροιά και θα μπορούσε να έχει μία απόδοση «Αχ αυτή η ψυχή μου πλημμυρίζει το σώμα από έκσταση και δεν παγιδεύεται μέσα του» άρα έχει μια κατάσταση τρανς όπου η ψυχή είναι πολύ μεγάλη για το σώμα και είναι ελεύθερη.

Το όλον δεν αλλάζει ποτέ αλλά το περιβάλλον μας αλλάζει συνεχώς σε όλες τις κλίμακες μεγέθυνσης είτε κοιτάξεις το άτομο, τους γαλαξίες, έτσι και στο κοινωνικό μας περιβάλλον συμβαίνει το ίδιο. Είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε αυτές τις αλλαγές, είτε παραιτούμενοι από το κοντρόλ που ασκεί ο νους μας, είτε με το ζόρι, αντιστεκόμενοι μένοντας πιστοί στην μνήμη του παρελθόντος και στο νου το οποίο φέρνει πάντα την οδύνη.

Θεωρώ λοιπόν ότι οφείλουμε να εξελισσόμαστε συνεχώς και να βρισκόμαστε σε μία διαρκή αναγέννηση, “The Future Is Trans” γιατί αλλάζοντας το έξω αλλάζει και το μέσα.

Το “My Baby” είναι ένα αυτοβιογραφικό ταξίδι που μιλά για την Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (BPD). Γιατί ένιωσες την ανάγκη να μοιραστείς αυτή την τόσο προσωπική εμπειρία και πώς η μουσική σε βοήθησε να διαχειριστείς αυτό το “δάσος χωρίς πυξίδα”;

Το “My Baby” γεννήθηκε από την ανάγκη μου να δώσω μορφή σε κάτι που για χρόνια ήταν άμορφο και ακατανόητο μέσα μου. Η Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας πολλές φορές μοιάζει σαν να περπατάς μέσα σε ένα δάσος χωρίς πυξίδα, με ακραίες εναλλαγές συναισθημάτων, παρορμητικότητα, φόβο εγκατάλειψης, αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές και μια συνεχή μάχη με τον ίδιο σου τον εαυτό. Πολλοί άνθρωποι με BPD νιώθουν τα συναισθήματα «στο μέγιστο volume». Μια μικρή απόρριψη ή αλλαγή μπορεί να βιωθεί σαν συναισθηματική κατάρρευση.

Εγώ δεν είχα ιδέα ότι αυτά τα συναισθήματα προκαλούνται από την BPD και δεν τα έχουν όλοι. Για καιρό δυσκολευόμουν να το εκφράσω με λόγια, μέχρι την στιγμή που πήγα στο Group Therapy, όπου μέσα από τις εμπειρίες των άλλων ατόμων μπόρεσα να δω και τον εαυτό μου από μία απόσταση.  Η μουσική ήταν πάντα ένας ασφαλής χώρος όπου μπορούσα να μετατρέψω το χάος σε ήχο και συναίσθημα.

Παράλληλα και μέσα από το βιβλίο μου, Ero and the Remembrance, προσπάθησα να εξερευνήσω τη μνήμη, το τραύμα και τη διαδικασία της αυτογνωσίας με έναν πιο συμβολικό και αφηγηματικό τρόπο. Νιώθω ότι τόσο η μουσική όσο και η συγγραφή λειτουργούν σαν δύο πλευρές της ίδιας εξομολόγησης. Το ένα δεν συμπληρώνει απλώς το άλλο, προσφέρουν κάθαρση. Τελικά η τέχνη είναι η πυξίδα και ο τρόπος μου να μη χαθώ μέσα σε αυτό το «δάσος» και να μπορώ να το διασχίζω.

Στο “My Baby” συνδυάζεις electro synth pop με πολυφωνικά της Ηπείρου. Πώς προέκυψε αυτός ο ιδιαίτερος μουσικός πειραματισμός και τι ρόλο έπαιξε η Μαριλένα Ορφανού και ο Ekelon στην παραγωγή;

Η Μαριλένα είναι ένας άνθρωπος που αγαπώ πολύ, είναι φοβερά υποστηρικτική και ότι της πως θα πει πάμε! Ο λόγος που στην δεύτερη ερώτηση μίλησα θερμά για την μουσική βιομηχανία που έχω γνωρίσει είναι και λόγω της Μαριλένας, του Έκελον του Άκη (FatData) της Δήμητρας Αποστόλου και τόσων άλλων που έχουν βοηθήσει στην δημιουργία του δίσκου και όχι μόνο.

Ο Leon Rhymes, μου έστειλε ένα ηχητικό το 2019 που τραγουδούσε το hook “my baby always lets me down, so crazy, my baby puts me to the ground, so shady” για το κομμάτι “What’s in a Romeo” και του λέω όχι bro αυτό είναι άλλο κομμάτι.

Πήρε καιρό να γραφτούν οι στίχοι, μέχρι που ένα βράδυ μπήκα μέσα στην κατάσταση αυτή, δίχως να είναι μία μνήμη της σχέσης μου με μία κοπέλα, ή της σχέσης μου με τον ίδιο μου τον εαυτό, το ένιωσα μέσα μου όλο και έγραψα τους στίχους.

Την ιδέα με τα πολυφωνικά την είχα με την κολλητή μου Γεωργία Χρονοπούλου, μέλος της πολυφωνικής ομάδας Las Divas Du Pogoni. Το δούλεψα έπειτα με τον Ηλία Καμπάνη και στέλνω το ντέμο στην Μαριλένα και της λέω κάνε ότι θες. Θεωρώ σωστό να αφήνεις τους καλλιτέχνες να δρουν τελείως ελεύθερα. Πάω στο στούντιο της και μου το βάζει και ήταν τόσο γαμάτο!

Πήγαμε ύστερα στον Έκελον και ηχογραφήσαμε τα φωνητικά εγώ και η Μαριλένα και κάποιο καιρό αργότερα συναντηθήκαμε σε ένα στούντιο με την Μαριλένα που ήταν η μαέστρος της χορωδίας με τις Μυρτώ Ναούμ και Las Divas Du Pogoni και βγήκε μία απίστευτα άρτια δουλειά.

Πήγαμε με την Γεωργία στον Έκελον και η Γεωργία έδωσε συμβουλές για τα πολυφωνικά και ο Έκελον παρέδωσε όπως πάντα με κέφια! Ήταν μία δουλειά που έγινε ομαδικά και την ευχαριστηθήκαμε φουλ! Το μάστερινγκ το έκανε ο Γιώργος Σακελλαρίου, ένας φοβερός μουσικός παραγωγός και το πήγε το mastering σε άλλη διάσταση.       

---

Ero Seagull - My Baby (Official Music Video) | REVOLUTION!

---

Το κομμάτι “Shadows of Sorrow” είναι αφιερωμένο στην Παλαιστίνη, ενώ το ομώνυμο “REVOLUTION!” είναι ένα παθιασμένο πολιτικό κάλεσμα. Πιστεύεις ότι η τέχνη οφείλει να είναι μια μορφή πολιτικής πράξης και κοινωνικής αλλαγής σήμερα;

Είναι ο μόνος δρόμος πλέον. Η κοινωνία εξελίσσεται και μεταλλάσσεται το ίδιο και οι ανάγκες της. Κάποτε το λόγκο της Metro Goldwyn Mayer “Ars Gratia Artis” κοσμούσε την εισαγωγή όλων των ταινιών της, η τέχνη για την τέχνη, χωρίς να έχει μία συγκεκριμένη κοινωνική ή πολιτική στόχευση. Σήμερα όμως δύσκολα μπορεί να υπάρξει «ουδέτερη» τέχνη. Ακόμη και η σιωπή είναι θέση.

Όταν γύρω σου υπάρχουν πόλεμοι, ανισότητες, γενοκτονίες, καταστολή και κοινωνική αποσύνθεση, ο καλλιτέχνης αναπόφευκτα καλείται να πάρει στάση όχι από υποχρέωση, αλλά από ανάγκη. Βρισκόμαστε σε μία καμπή της ιστορίας και ο νέος υπαρξισμός που αναδεικνύεται μας θέτει επιτακτικά ερωτήματα. Η μη θέση είναι θέση, δεν υπάρχουν χρυσές ουδετερότητες. 

Η τέχνη δεν είναι πλέον απλώς διακόσμηση ή απόδραση, είναι μέσο αφύπνισης, μνήμης και αντίστασης. Ένα τραγούδι, μια ταινία ή ένας στίχος μπορούν να μεταφέρουν συναισθήματα και αλήθειες που πολλές φορές η πολιτική γλώσσα αδυνατεί να εκφράσει. Γι’ αυτό έργα όπως το “Shadows of Sorrow” ή το “REVOLUTION!” δεν λειτουργούν μόνο μουσικά, λειτουργούν και σαν κραυγές μέσα σε έναν κόσμο όπου η βαρβαρότητα συνυπάρχει με την αλληλεγγύη.

Γιατί, παρά τη σιωπή πολλών κυβερνήσεων και μηχανισμών εξουσίας, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αρνούνται να μείνουν αδιάφοροι, από όσους διαδηλώνουν στους δρόμους μέχρι τις ανθρωπιστικές flotillas που προσπαθούν να σπάσουν τον αποκλεισμό και να μεταφέρουν βοήθεια, συχνά πληρώνοντας βαρύ τίμημα γι’ αυτό.

Βέβαια, η τέχνη δεν χρειάζεται να μετατρέπεται σε προπαγάνδα για να είναι πολιτική. Η δύναμή της βρίσκεται ακριβώς στο ότι μπορεί να εμπνεύσει σκέψη, ενσυναίσθηση και αμφισβήτηση χωρίς συνθήματα. Ίσως λοιπόν σήμερα το «Ars Gratia Artis» να μην έχει εξαφανιστεί, αλλά να έχει μεταμορφωθεί: η τέχνη για την τέχνη υπάρχει ακόμη, μόνο που η ίδια η εποχή φορτίζει την τέχνη με πολιτικό νόημα, είτε το επιδιώκει ο δημιουργός είτε όχι.

Το άλμπουμ κλείνει με το “End of an Ero (De Profundis)”. Λειτουργεί αυτό το κομμάτι ως μια κάθαρση για σένα μετά από τη διετή περίοδο ηχογραφήσεων στην Αθήνα;

Ναι, όλο το άλμπουμ λειτούργησε για μένα σαν μια μορφή κάθαρσης, αλλά από την πρώτη στιγμή που ακούσαμε με τον Έκελον ολοκληρωμένο το End of an Ero (De Profundis), ξέραμε πως αυτό έπρεπε να είναι το τελευταίο κομμάτι. Είναι ένα κλείσιμο, όχι με την έννοια της λύτρωσης ή της λήθης, αλλά σαν μια ήρεμη αποδοχή του τραύματος και όλων όσων αφήνει πίσω του ένας μεγάλος έρωτας.

Το τραγούδι κινείται ανάμεσα στην απώλεια και την τρυφερότητα, ανάμεσα στην κατάρρευση και σε μια σχεδόν μεταφυσική γαλήνη. Δεν προσπαθεί να νικήσει τον πόνο, τον κοιτάζει κατάματα. Το De Profundis – μια εξομολόγηση από το βάθος – εκφράζει ακριβώς αυτή τη διαδρομή: από την εμμονή, τη νοσταλγία και την εξιδανίκευση, προς μια ήσυχη αυτογνωσία. Ίσως γι’ αυτό και η τελευταία φράση, “but my Belle, I’m doing well”, είναι τόσο δυνατή. Δεν μιλά για λήθη ή υπέρβαση, αλλά για τη δύναμη να συνεχίζεις, χωρίς να ακυρώνεις όσα έζησες.

Ο ίδιος ο τίτλος, End of an Ero, μοιάζει να αφορά όχι μόνο το τέλος ενός έρωτα, αλλά και το τέλος μιας παλαιότερης εκδοχής του εαυτού μου, ένα προσωπικό requiem, το τέλος μιας εποχής. Είναι ένα τραγούδι για το πώς διαλύεσαι και επανασυντίθεσαι μέσα από την απώλεια, και ίσως γι’ αυτό το νιώθω τόσο βαθιά αυτοβιογραφικό.

Τώρα, μαζί με τον αδερφό μου, τον Αντώνη Γλαρό, με τον οποίο έχουμε ήδη δημιουργήσει δύο βιντεοκλίπ, συζητάμε την ιδέα να δώσουμε και σε αυτό το κομμάτι μια οπτική μορφή. 

---

REVOLUTION!

---

Από το “Evolution” του 2019 μέχρι το σημερινό “REVOLUTION!”, τι έχει αλλάξει στον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο και τον εαυτό σου ως δημιουργό; 

Το Evolution ήταν μια πολύ προσωπική και αυθόρμητη δουλειά, μια καταγραφή της εσωτερικής μου διαδρομής χωρίς φίλτρα, γεμάτη πειραματισμούς, στιγμές και κομμάτια από διαφορετικές περιόδους της ζωής μου. Κάποια τραγούδια ηχογραφήθηκαν σχεδόν ενστικτωδώς, κρατώντας ακόμη και τα λάθη, γιατί αυτό που με ενδιέφερε ήταν η αλήθεια της στιγμής.

Στο REVOLUTION! νιώθω πως τόσο εγώ όσο και ο κόσμος γύρω μου έχουμε αλλάξει. Η ματιά μου έχει στραφεί περισσότερο προς τη συλλογική εμπειρία και την ανάγκη για σύνδεση, ενότητα και αφύπνιση. Είναι ένας δίσκος πιο συνειδητός και πιο ομαδικός, που γεννήθηκε μέσα από τη σκέψη ότι ο κόσμος βρίσκεται ακόμη “under construction” και ότι έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε κάτι πιο ανθρώπινο και πιο ενωμένο.

Με επηρέασαν πολύ φιλοσοφικές και υπαρξιακές ιδέες γύρω από την κυκλικότητα της ζωής, την ανθρώπινη εξέλιξη και την ανάγκη να ξανασκεφτούμε όσα θεωρούμε δεδομένα, διαβάζοντας το βιβλίο «Η Αενάως Παρούσα Διττή Φύση της Αντίληψης και η Δυναμική της Κενότητας» του Κίτσου Τρίπου.

Από τον Ησίοδο και τις Εποχές του ανθρώπου μέχρι τον «Ιερό Γάμο» και τη σκέψη γύρω από την ελευθερία του νου, όλα οδηγούν σε ένα βασικό συμπέρασμα: η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε έναν διαφορετικό κόσμο, πιο συνειδητό και πιο ενωμένο, δίχως “Idiots” πάνω από το κεφάλι μας. Η λέξη “Idiot” που στα Αγγλικά σημαίνει βλάκας προέρχεται από την Ελληνική λέξη «Ιδιώτης», κάποιος δηλαδή που ενδιαφέρεται μόνο για ιδιωτικά θέματα και τα συμφέροντά του.

Η βλακεία αντιπροσωπεύει τον νου που δεν είναι ελεύθερος να κινηθεί Θεϊκά και δεν πρέπει ποτέ να την παραβλέπουμε.

Πλέον βλέπω τη δημιουργία όχι μόνο ως προσωπική έκφραση, αλλά και ως μέσο επικοινωνίας και αφύπνισης. Αν το Evolution ήταν μια εσωτερική μεταμόρφωση, τότε το REVOLUTION! είναι η ανάγκη αυτή η μεταμόρφωση να αποκτήσει συλλογική διάσταση.

Αν το “REVOLUTION!” ήταν ένας ζωντανός οργανισμός, πώς θα μας τον περιέγραφες; Μέσα από τα 12 κομμάτια του, από τον μποέμικο κόσμο της “Bohemia Lives On!” μέχρι το “Andy Warhol’s Toupee”, ποια είναι η κεντρική ιστορία που θέλεις να διηγηθείς στον ακροατή; 

I’m a Bohemian like you. Πιστεύω στην χαρά, στο κέφι, στην ομορφιά, την ελευθερία, την αγάπη και πάνω από όλα την αλήθεια. Πιστεύω σε έναν κόσμο αληθινό από όλες τις απόψεις. Θα ήθελα να είμασταν χαρούμενοι πραγματικά, απλά δεν μας δίνεται αυτή η ευκαιρία γιατί η ψυχή πονάει. Πιστεύω όμως στο Ζεν, και είμαστε μία ανάσα μακριά του. Η ένωσή μας μπορεί να φέρει την αλλαγή. Αν οι μικρόκοσμοι ενωθούν και συνειδητοποιήσουμε ότι τίποτα δεν μας χωρίζει, θα γίνουν θαύματα.

Αν το “REVOLUTION!” είναι ένας ζωντανός οργανισμός θα είναι outlaw holographic transmission, όπως ήταν η Princess Leia στον προβολέα του R2-D2 που ήθελε να φτάσει στον Obi-Wan Kenobi. Είναι παράνομο σήμα επιβίωσης. Ένα holographic transmission που ταξιδεύει χαμένο στο διάστημα, πηδώντας από δορυφόρο σε δορυφόρο, μέχρι να βρει κάποιον αρκετά ρομαντικό, απελπισμένο ή επικίνδυνο για να το ακούσει.

Δηλώνεις ότι δεν πιστεύεις σε ταμπέλες και στερεότυπα, αλλά στην ψυχή. Σε έναν κόσμο που συχνά κατηγοριοποιεί τα πάντα, πόσο δύσκολο είναι να παραμένεις “μποέμ” και πιστή στην αλήθεια σου;

Δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί ο κόσμος επηρεάζει και προσπαθεί να σε ρίξει, να νιώσεις ενοχές, να σε κάνει να νιώσεις υπεύθυνο για κάτι που δεν είσαι και γιατί ζούμε σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να βάζουν τα πάντα σε κουτιά και ταμπέλες για να τα κατανοήσουν. Οφείλουμε να μένουμε πιστοί στην δική μας αλήθεια και αυτή να υπηρετούμε. Πιστεύω πως η ψυχή δεν χωράει σε ορισμούς. Ο άνθρωπος αλλάζει, εξελίσσεται, αντιφάσκει, αισθάνεται και αυτό είναι η ομορφιά του.

Το να παραμένεις “μποέμ” για μένα σημαίνει να μένεις ελεύθερος εσωτερικά και πιστός σε αυτό που νιώθεις πραγματικά, ακόμα κι όταν δεν συμβαδίζει με προσδοκίες ή κοινωνικά πρότυπα. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές μοναξιάς ή παρεξήγησης, αλλά προτιμώ αυτό από το να χάσει κανείς την αλήθεια του για να γίνει αποδεκτός.

Ως δημιουργός, θεωρώ πως η τέχνη έχει αξία μόνο όταν είναι αληθινή. Όταν πηγάζει από την ψυχή και όχι από την ανάγκη να ανήκεις κάπου ή να ικανοποιήσεις μια εικόνα. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι η αυθεντικότητα και η αγάπη που μπορεί να μεταδώσει ένας άνθρωπος μέσα από αυτό που είναι.

Είσαι ποιήτρια – τραγουδοποιός, κάτι που σημαίνει ότι η λέξη προηγείται της μελωδίας. Πόσο σημαντική είναι για σένα η ενδοσκόπηση και η λεπτομέρεια στην έκφραση των συναισθημάτων σου;

Πιστεύω ότι ποιήτρια και τραγουδοποιός έχουν έναν κοινό παρανομαστή, την δημιουργία ποιητικού έργου, ένα έργο που πηγάζει από την διάθεση να εκφράσεις τα συναισθήματά σου και τις μύχιες σκέψεις σου, αυτή η δράση είναι μία μορφή ενδοσκόπησης, και μέσα από την ενδοσκόπηση εκφράζω σε λευκό χαρτί τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου με μία απόσταση από τον εαυτό μου και τα γεγονότα.

Κάποιες φορές βέβαια προηγείται η μελωδία, παίζω στο πιάνο την μελωδία και μου έρχονται οι στίχοι, στο “Requiem” παραδείγματος χάρη είχα μόλις μάθει για τον George Floyd, η συγκίνησή μου ήταν μεγάλη και δεν ήξερα πως να την εκφράσω πήγα στο πιάνο και έβγαλα την μελωδία και σχεδόν ουρανοκατέβατα ήρθε το πρώτο τετράστιχο:

Perhaps I’m million bucks but now I feel like I’m dirt on the ground

A timeline of events led up to ultimately bringing me down

I try to find the strength I’m in despair and then I cannot breath

One day I have it all but the police puts me on their blacklist

Η ενδοσκόπηση είναι πολύ σημαντική για αυτό και κάνω δουλειά με ειδικούς όλα αυτά τα χρόνια.

Ποια είναι η γνώμη σου για τη σύγχρονη electro synth pop σκηνή και πώς βλέπεις τη θέση των LGBTQ+ θεμάτων στη μουσική του σήμερα;

Η σύγχρονη electro / synth-pop σκηνή είναι πιο ανοιχτή και υβριδική από ποτέ. Τα όρια ανάμεσα στα genres έχουν σχεδόν καταργηθεί και αυτό δίνει στους καλλιτέχνες ελευθερία να δημιουργούν ολόκληρους κόσμους, όχι απλώς τραγούδια. Η synth pop, από τους Depeche Mode και τους Pet Shop Boys μέχρι σύγχρονους δημιουργούς(S.W.I.M.💜), κουβαλά πάντα αυτή την όμορφη αντίφαση: έναν ηλεκτρονικό ήχο γεμάτο ανθρώπινη ευαλωτότητα. Mέσα από synths και drum machines, ακούγεται πάντα μια ανθρώπινη καρδιά.

Τα LGBTQ+ θέματα σήμερα δεν βρίσκονται πια στο περιθώριο, αποτελούν βασικό κομμάτι της διεθνούς μουσικής σκηνής, είτε μέσα από τους στίχους και την εικόνα είτε μέσα από μια συνολικότερη queer αισθητική γύρω από την ταυτότητα, τη ρευστότητα και την ελευθερία της έκφρασης. Πιστεύω πως η τέχνη οφείλει να ανοίγει χώρο για όλες τις ψυχές και οι νεότερες γενιές το αντιλαμβάνονται αυτό όλο και πιο φυσικά, πέρα από labels και στερεότυπα.

Στην Ελλάδα η σκηνή παραμένει μικρότερη αλλά εξελίσσεται, κυρίως μέσα από την indie, electronic, punk και club κουλτούρα, με τα περισσότερα queer στοιχεία να γεννιούνται ακόμη στο underground και στις DIY παραγωγές. Παρ’ όλα αυτά, η ορατότητα μεγαλώνει συνεχώς. Το πρόβλημα είναι πως συχνά λείπει η ουσιαστική στήριξη: bookers, managers και δομές που θα βοηθήσουν τ@ καλλιτέχν@ να ξεπεράσουν τα ελληνικά σύνορα και να μπορέσουν πραγματικά να ζήσουν από τη μουσική τους.

Μετά από τόσα singles, άλμπουμ και συμμετοχές σε συλλογές, τι είναι αυτό που σε κρατάει ακόμα ενθουσιασμένη και σε κάνει να θέλεις να δημιουργείς;

Η έμπνευση είναι αυτή που μου δημιουργεί πάντα τον ενθουσιασμό για να συνεχίζω. Η δημιουργία για μένα δεν είναι μόνο χαρά, πολλές φορές γεννιέται και μέσα από τη θλίψη, την αγωνία ή όσα συμβαίνουν γύρω μας και μας επηρεάζουν βαθιά. Νιώθω την ανάγκη να τα εκφράζω, να τα μετατρέπω σε μουσική και λόγο.

Η τέχνη είναι για μένα μια μορφή ελευθερίας αλλά και αντίστασης. Όσο υπάρχουν συναισθήματα, εικόνες και καταστάσεις που με αγγίζουν, θα υπάρχει και η ανάγκη να δημιουργώ.

Εκτός από τη μουσική, κυκλοφορείς και το βιβλίο “Ero and The Remembrance”. Τι θα ήθελες να πάρει μαζί του ο κόσμος φεύγοντας από τον κόσμο της Ero Seagull, είτε αυτός είναι μέσα από τις σελίδες σου είτε μέσα από τις μελωδίες του “REVOLUTION!”; 

Το “Ero and The Remembrance”, όπως και η μουσική μου, ξεκίνησαν πρώτα απ’ όλα ως μια προσωπική ανάγκη να καταλάβω καλύτερα τον εαυτό μου και να εξαγνίσω όσα κουβαλούσα μέσα μου. Ήταν μια διαδικασία ειλικρίνειας και εσωτερικής αναζήτησης.

Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να πάρει μαζί του ο κόσμος φεύγοντας από τον κόσμο της Ero Seagull, είναι να μη φοβάται την αλήθεια του. Να μη ζει κρύβοντας συναισθήματα, τραύματα ή “σκελετούς στην ντουλάπα”, γιατί μόνο όταν αντιμετωπίζουμε ανοιχτά αυτό που είμαστε μπορούμε πραγματικά να ελευθερωθούμε και να προχωρήσουμε.

Θα ήθελα επίσης άνθρωποι και ιδιαίτερα νέα παιδιά που ίσως βρίσκονται σε δύσκολες ή σκοτεινές καταστάσεις να νιώσουν ότι η αλλαγή είναι δυνατή. Ότι μπορείς να βγεις από μια δύσκολη ψυχική κατάσταση, να ξανασταθείς στα πόδια σου και να επιστρέψεις στη ζωή με περισσότερη δύναμη και επίγνωση.

Κλείνοντας αυτή τη συζήτηση, τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους αναγνώστες του YoungPeople.gr που ίσως νιώθουν κι εκείνοι ότι η σάρκα τους “δεν χωρά τη ψυχή τους”; Τι είναι αυτό που κάνει μια προσωπική επανάσταση πραγματικά επιτυχημένη; 

Στους αναγνώστες του YoungPeople.gr θα ήθελα να πω να μην πάψουν ποτέ να ψάχνουν τον αληθινό τους εαυτό. Η διαφορετικότητα, η ευαισθησία και η ένταση που κουβαλά κάποιος μέσα του δεν είναι αδυναμία, είναι δύναμη, ακόμα κι αν πολλές φορές πονάει.

Μια προσωπική επανάσταση δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Ξεκινά τη στιγμή που σταματάς να φοβάσαι την αλήθεια σου και αποφασίζεις να κοιτάξεις μέσα σου χωρίς μάσκες. Επιτυχημένη είναι όταν καταφέρνεις να μετατρέψεις τον πόνο, τον φόβο ή το σκοτάδι σε δημιουργία, αγάπη και ελευθερία, όχι μόνο για σένα, αλλά και για τους ανθρώπους γύρω σου.

Πιστεύω πως όλοι έχουμε τη δυνατότητα να ξαναγεννηθούμε πολλές φορές μέσα στη ζωή μας. Και όσο δύσκολος κι αν φαίνεται ο δρόμος, πάντα υπάρχει τρόπος να επιστρέψεις στο φως.

---

Άλμπουμ “REVOLUTION!” – Ero Seagull

Το δεύτερο άλμπουμ της Ελληνοκαναδής Ero Seagull, με τίτλο REVOLUTION! είναι διαθέσιμο ψηφιακά από την Amour Records και αποτελείται από δώδεκα κομμάτια που γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας διετούς περιόδου στην Αθήνα.

Δώδεκα κομμάτια που έχουν παραχθεί από τους Ero Seagull, FatData, Ekelon, Μαριλένα Ορφανού κ.ά. και ποικίλλουν ως προς το είδος, αλλά όλα προσπαθούν να μας αφυπνίσουν από έναν κόσμο που, στα μάτια της Ero, φαίνεται να φτάνει στο τέλος του στην τρέχουσα μορφή του.

Η Ero Seagull δεν πιστεύει σε ταμπέλες και στερεότυπα, η Ero πιστεύει στην ψυχή. Η Ero Seagull με το REVOLUTION! θέλει να προσφέρει μια εμπειρία όπως το Dookie των Green Day, όπου τα τραγούδια είναι αλληλένδετα – το ένα ρέει στο επόμενο – και το άλμπουμ στο σύνολό του, δίνει μια πολύ οργανική αίσθηση.

Το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ, “Gelecek Trans’Ta” που ερμηνεύουν οι PATİKA, ένα συγκρότημα από το Ιζμίρ (Habip Sertaç Adan: Καβάλ, Hüseyin Kaya Çavuş: Βιολί, Özgür Ozan Demirel: Διαβάστε περισσότερα για το άλμπουμ REVOLUTION!…

---

*Σημείωση: Για την πραγματοποίηση της συνέντευξης με την Ero Seagull συνεργάστηκαν: Στην επιμέλεια και στην σύνταξη των ερωτήσεων η ομάδα έκφρασης και υλοποίησης.

Ευχαριστούμε την Ero Seagull, και την Κατερίνα Π. Τριχιά υπεύθυνη επικοινωνίας και την δισκογραφική εταιρία Amour Records για την συνέντευξη.