Για τον Νεκτάριο Φαρμάκη, η υποκριτική δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα, αλλά μια βαθύτερη ανάγκη έκφρασης και ουσιαστικής επικοινωνίας. Μελετώντας με επιμονή την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, αναζητά ρόλους που φέρνουν στην επιφάνεια τόσο το φως όσο και το σκοτάδι μας.

Για εκείνον, ο θεατής δεν είναι ένας παθητικός παρατηρητής, αλλά ένας «αόρατος συμπαίκτης» που αναπνέει μαζί με τον ηθοποιό μέσα στη σκοτεινή πλατεία, μετατρέποντας την κάθε παράσταση σε μια μοναδική βιωματική εμπειρία.

Αυτή την περίοδο, ο ταλαντούχος ηθοποιός ενσαρκώνει τον ψυχολογικά απαιτητικό ρόλο του Όσβαλντ Άλβινγκ στο εμβληματικό έργο του Χένρικ Ίψεν, «Βρικόλακες», το οποίο επιστρέφει με επιτυχία για 3η συνεχόμενη χρονιά στο Θέατρο RADAR, σε απόδοση και σκηνοθεσία της Αναστασίας Παπαστάθη.

Με αφορμή τη θεατρική του παρουσία, ο Νεκτάριος Φαρμάκης μας μιλάει για:

• Τα πρώτα του βήματα: Τα ερεθίσματα που τον διαμόρφωσαν και το αίσθημα της πρώτης φοράς στο σανίδι.
• Τη σύγκρουση των νέων: Τον αγώνα απέναντι στα διαγενεακά τραύματα και την υποκρισία των κοινωνικών συμβάσεων.
• Τους σύγχρονους «βρικόλακες»: Τα έμφυλα στερεότυπα, τον κοινωνικό ρατσισμό και την ανάγκη της «βιτρίνας» που μας στοιχειώνει.
• Την καθημερινότητα: Τις προκλήσεις των νέων ηθοποιών στο ελληνικό θέατρο και την αποσυμπίεση όταν κλείνουν τα φώτα.

Η συνέντευξη με τον ηθοποιό Νεκτάριο Φαρμάκη

Νεκτάριε, καλώς όρισες στο YoungPeople.gr! Πριν μπούμε στον κόσμο του Ίψεν και του θεάτρου, πώς ξεκίνησε η δική σου διαδρομή στην υποκριτική; Ήταν ένα παιδικό όνειρο ή μια ανάγκη έκφρασης που προέκυψε αργότερα;

Καλώς σας βρήκα! Για μένα ήταν περισσότερο μια βαθύτερη ανάγκη έκφρασης που με οδήγησε στη σκηνή. Πάντα με γοήτευε η παρατήρηση της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης -το πώς οι άνθρωποι κουβαλούν το φως και το σκοτάδι τους- και αναζητούσα έναν τρόπο να επικοινωνώ ουσιαστικά.

Το θέατρο μου έδωσε αυτόν ακριβώς τον χώρο, να μεταφέρω βιώματα και αλήθειες μέσα από τον ρόλο.

Ποιες ήταν οι πρώτες σου καλλιτεχνικές επιρροές και τι είδους ερεθίσματα σε διαμόρφωσαν ως άνθρωπο και μετέπειτα ως ηθοποιό;

Με διαμόρφωσαν τόσο οι μεγάλες μορφές του ελληνικού θεάτρου -οι αθάνατες φωνές και οι ερμηνείες του Δημήτρη Χορν, της Έλλης Λαμπέτη, του Μάνου Κατράκη- όσο και ηθοποιοί του παγκόσμιου σινεμά που αγαπούν τη μεταμόρφωση και το βάθος, όπως ο Μάρλον Μπράντο, ο Αλ Πατσίνο, ο Άντονι Χόπκινς, ο Χιθ Λέτζερ ή ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο.

Παράλληλα, τεράστιο σχολείο υπήρξαν οι πρώτοι σκηνοθέτες που εμπιστεύτηκαν το βήμα μου, όπως ο Δημήτρης Μαυρίκιος, η Ρούλα Πατεράκη και ο Σταμάτης Φασουλής. Πάνω απ’ όλα, όμως, ερέθισμα είναι η ίδια η ζωή, τα βιώματα και η επαφή με τους ανθρώπους.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που ανέβηκες επαγγελματικά στο σανίδι; Ποιο ήταν εκείνο το συναίσθημα και τι κρατάς αναλλοίωτο από το ξεκίνημά σου μέχρι σήμερα;

Είναι μια στιγμή που συνδυάζει το δέος με μια γλυκιά αδρεναλίνη. Αυτό που κρατώ αναλλοίωτο από τότε μέχρι σήμερα είναι ο ζήλος να βάζω σε κάθε βήμα τον πήχη λίγο πιο ψηλά και η ανάγκη για αληθινή επικοινωνία με το κοινό.

Στο θέατρο δεν παίζεις ποτέ μόνος· ο θεατής είναι ένας αόρατος συμπαίκτης που αναπνέει μαζί σου. Εκείνη η αίσθηση ευφορίας όταν νιώθεις ότι κάτι μετακινήθηκε μέσα του μετά το τέλος της παράστασης, παραμένει ίδια από την πρώτη μέρα.

Οι «Βρικόλακες» του Χένρικ Ίψεν συνεχίζουν για 3η συνεχόμενη σεζόν στο Θέατρο RADAR. Πώς εξηγείς αυτή τη σταθερή, θερμή αποδοχή από το κοινό και τι σημαίνει για σένα να επιστρέφεις στον ίδιο ρόλο για τρίτη χρονιά;

Η θερμή αποδοχή οφείλεται στο ότι η παράσταση, μέσα από την απόδοση και τη σκηνοθεσία της Αναστασίας Παπαστάθη, μένει απόλυτα πιστή στο ιψενικό πνεύμα αλλά μιλά με έναν τρόπο βαθιά σύγχρονο. Ο θεατής καθρεφτίζει τον εαυτό του πάνω στη σκηνή και αναγνωρίζει δικά του αδιέξοδα.

Για μένα, το να επιστρέφω στον Όσβαλντ για τρίτη χρονιά είναι μια συνεχής πρόκληση και εμβάθυνση· κάθε βράδυ ανακαλύπτεις νέες λεπτομέρειες, γιατί η χημεία με το κοινό κάνει κάθε παράσταση μοναδική.

Στην παράσταση υποδύεσαι τον Όσβαλντ Άλβινγκ, έναν νεαρό ζωγράφο που επιστρέφει στο πατρικό του κουβαλώντας τα κρυμμένα μυστικά της οικογένειάς του και μια βαριά κληρονομικότητα. Πώς προσέγγισες ψυχολογικά έναν τόσο σύνθετο χαρακτήρα;

Το ίδιο το κείμενο του Ίψεν είναι τόσο ψυχολογικά τεκμηριωμένο, που σου δίνει όλα τα κλειδιά για να ξεκλειδώσεις τα άδυτα της ψυχής του ήρωα. Προσέγγισα τον Όσβαλντ ως έναν νέο άνθρωπο γεμάτο φως, δημιουργικότητα και όνειρα, ο οποίος όμως επιστρέφει πληγωμένος από το διαγενεακό τραύμα.

Το πιο συγκινητικό και δύσκολο κομμάτι ήταν να αποτυπώσω τη σύγκρουση ανάμεσα στην περηφάνια ενός ελεύθερου πνεύματος και την απόλυτη ευαλωτότητα ενός ανθρώπου που βλέπει το σώμα και το μυαλό του να καταρρέουν χωρίς να φταίει ο ίδιος.

Ο Όσβαλντ συγκρούεται με την υποκρισία του περιβάλλοντός του και αναζητά απεγνωσμένα τη «χαρά της ζωής». Πόσο οικείο είναι αυτό το συναίσθημα σε έναν νέο άνθρωπο σήμερα, που προσπαθεί να ξεφύγει από κοινωνικές συμβάσεις και μη ρεαλιστικές προσδοκίες;

Είναι απολύτως οικείο. Ο Όσβαλντ εκπροσωπεί τη νέα γενιά που θέλει να κάνει την επανάστασή της, να ζήσει ελεύθερα, να δημιουργήσει, αλλά ασφυκτιά κάτω από τις κληροδοτημένες συνθήκες και τα «πρέπει» της κοινωνίας.

Και σήμερα οι νέοι άνθρωποι δίνουν έναν καθημερινό αγώνα ενάντια σε στερεότυπα, μη ρεαλιστικές προσδοκίες και μια σύγχρονη μορφή υποκρισίας που συχνά «λουστράρει» τα προβλήματα αντί να τα λύνει. Η ανάγκη να διεκδικήσεις τη χαρά της ζωής και να γίνεις ο αυθεντικός σου εαυτός είναι διαχρονική.

Στο έργο, η σκηνοθέτις Αναστασία Παπαστάθη υποδύεται παράλληλα τη μητέρα σου, την κυρία Άλβινγκ. Πώς λειτούργησε αυτή η διπλή σχέση σκηνοθέτιδας-συμπρωταγωνίστριας στις πρόβες και πώς χτίστηκε η έντονη σκηνική σας επαφή;

Λειτούργησε ευεργετικά και με απόλυτη αρμονία. Η Αναστασία Παπαστάθη με βοήθησε να αναδείξω στον Όσβαλντ τα στοιχεία της δημιουργικότητας, του ονείρου και της αντίστασης στο κατεστημένο, καθοδηγώντας με με πολλή ακρίβεια.

Όταν στη συνέχεια βρεθήκαμε απέναντι ως μάνα και γιος, υπήρχε ήδη μια βαθιά σχέση εμπιστοσύνης και κατανόησης. Αυτή η σύνδεση έκανε τις κοινές μας σκηνές -ειδικά τις πιο οριακές- να ρέουν φυσικά και αβίαστα.

Στη σκηνή συναντιέσαι με μια δυνατή ομάδα ηθοποιών -τη Σοφία Αγγελικοπούλου, τον Κώστα Κλάδη, τον Θοδωρή Σκούρτα- αλλά και μια εξαιρετική ομάδα συντελεστών. Πώς λειτουργεί η χημεία σας μέσα σε αυτή την απαιτητική συμπόρευση;

Πρόκειται για μια δεμένη ομάδα υπέροχων καλλιτεχνών που υπηρετούν το έργο με γενναιοδωρία. Με τη Σοφία, τον Κώστα και τον Θοδωρή έχουμε χτίσει έναν κώδικα επικοινωνίας και αλληλοϋποστήριξης πάνω στη σκηνή, κάτι που είναι απαραίτητο σε ένα τόσο απαιτητικό ψυχολογικό δράμα.

Εξίσου καθοριστική είναι η δουλειά όλων των συντελεστών -τα σκηνικά και τα κοστούμια της Κυριακής Πανούτσου, η μουσική του Πάνου Φορτούνα, οι φωτισμοί της Αναστασίας Παπαστάθη- που δημιουργούν την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία εμείς μπορούμε να υπάρξουμε και να αναπνεύσουμε υποκριτικά.

Ο Ίψεν χρησιμοποιεί τη λέξη «βρικόλακες» ως μεταφορά για τις σκουριασμένες ιδέες και τα λάθη των προηγούμενων γενεών. Ποιοι είναι, κατά τη γνώμη σου, οι μεγαλύτεροι «βρικόλακες» που καλείται να αποτινάξει η δική μας κοινωνία;

Κάθε εποχή έχει τους δικούς της «βρικόλακες». Σήμερα μπορεί να έχουμε ξεπεράσει κάποιες μορφές υποκρισίας του 19ου αιώνα, όμως μας στοιχειώνουν τα έμφυλα στερεότυπα, ο κοινωνικός ρατσισμός, οι διακρίσεις, ο φόβος απέναντι στο διαφορετικό και μια τάση επιστροφής στον συντηρητισμό που απειλεί κεκτημένα δικαιώματα.

Επίσης, μεγάλος «βρικόλακας» είναι η ανάγκη της βιτρίνας – το να κρύβουμε τα τραύματα και τις αλήθειες μας κάτω από το χαλί, αντί να τα φέρουμε στο φως για να θεραπευτούν.

Το έργο γράφτηκε το 1881 και προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Τι είναι αυτό που το κάνει να μιλάει τόσο άμεσα και δυναμικά στο κοινό του σήμερα;

Ένα έργο γίνεται κλασικό ακριβώς επειδή αγγίζει τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, πέρα από τόπο και χρόνο. Η πάλη του ατόμου να ζήσει ελεύθερα, η λειτουργία της οικογένειας, η θέση της γυναίκας, το στίγμα της ασθένειας και το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια -ακόμα και στο τέλος της ζωής- είναι ζητήματα που παραμένουν ανοιχτά και επίκαιρα.

Ο Ίψεν δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, αλλά βάζει τον θεατή να αναμετρηθεί με τη συνείδησή του.

Ποια ήταν η πιο απαιτητική στιγμή στις πρόβες ή πάνω στη σκηνή; Υπάρχει κάποιο σημείο του έργου που σε δοκιμάζει έντονα συναισθηματικά κάθε φορά;

Η πιο απαιτητική στιγμή είναι αναμφίβολα η κορύφωση στο φινάλε του έργου. Από την πρώτη κιόλας σκηνή υπάρχει ένα υπόγειο νήμα που οδηγεί σταδιακά τον γεμάτο όνειρα Όσβαλντ στην κατάρρευση.

Στην τελευταία σκηνή, μέσα από τον παραληρηματικό του λόγο, όπου ζητά σπαρακτικά από τη μητέρα του να του δώσει «τον ήλιο» -λίγο φως στη ζωή του- δοκιμάζεσαι ψυχικά και σωματικά στο έπακρο. Κάθε βράδυ είναι μια κατάθεση ψυχής.

Πώς βιώνει ένας νέος ηθοποιός την πραγματικότητα του ελληνικού θεάτρου σήμερα; Ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες και ποιες οι στιγμές δικαίωσης;

Είναι ένας χώρος με πολλές προκλήσεις, ανασφάλεια και σκληρή δουλειά, ειδικά σε μια εποχή που οι καλλιτέχνες καλούνται διαρκώς να αποδεικνύουν την αξία της τέχνης τους. Ωστόσο, υπάρχει μια ζωντανή γενιά δημιουργών που δεν σταματά να παλεύει.

Η δικαίωση έρχεται όταν βρίσκεσαι σε συνεργασίες που έχουν ουσία, όταν αναμετριέσαι με σπουδαία κείμενα και βλέπεις στα μάτια των θεατών -και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων- ότι αυτό που κάνεις τους αφορά πραγματικά.

Πάνω στη σκηνή όλα μπορούν να πάνε λάθος στο δευτερόλεπτο! Ποιο είναι το πιο «κουφό» ή αμήχανο περιστατικό που σου έχει συμβεί και τι έκανες για να σώσεις την κατάσταση;

Η αλήθεια είναι πως στο ζωντανό θέατρο η εγρήγορση είναι το παν, γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να ξεχαστεί μια ατάκα, να πέσει ένα αντικείμενο ή να υπάρξει κάποιο απρόοπτο από την πλατεία. Προσωπικά, δεν μου έχει τύχει κάποιο ακραίο περιστατικό που να διακόψει τη ροή, όμως σε μικρά σκηνικά «ατυχήματα» το μυστικό είναι η ψυχραιμία και η αμεσότητα.

Ο στόχος είναι να εντάξεις το απρόοπτο μέσα στον ρυθμό της σκηνής, σαν να ήταν μέρος της, και να στηριχτείς στο βλέμμα του συμπαίκτη σου. Εκεί φαίνεται η αληθινή ομαδικότητα.

Ποιος είναι ο Νεκτάριος στην καθημερινότητά του όταν κλείνουν τα φώτα της σκηνής; Πώς αποσυμπιέζεσαι και πώς επιλέγεις να περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου;

Όταν κλείνουν τα φώτα της σκηνής, αναζητώ την ηρεμία και τα απλά, αληθινά πράγματα. Αποσυμπιέζομαι περνώντας χρόνο με τους δικούς μου ανθρώπους, την οικογένεια και τους φίλους μου, και φυσικά με τις βόλτες με τη σκυλίτσα μου, την Άστρη.

Μου αρέσει να παίρνω απόσταση από την ένταση της πόλης, να ακούω μουσική, να διαβάζω και να γεμίζω μπαταρίες μέσα από μικρές στιγμές ευφορίας στην καθημερινότητα.

Το κοινό του YoungPeople.gr αποτελείται κυρίως από νέους ανθρώπους 18-36 ετών. Τι θα ήθελες να πάρει μαζί του ένας θεατής της γενιάς μας φεύγοντας από το Θέατρο RADAR μετά τους «Βρικόλακες»;

Θα ήθελα να φύγει νιώθοντας την ανάγκη να βάλει τα πράγματα της ζωής του «στο φως». Να μη φοβάται να αμφισβητήσει ό,τι τον κρατά πίσω -είτε είναι οικογενειακά βάρη είτε κοινωνικά στερεότυπα- και να διεκδικεί χωρίς ενοχές τη χαρά της ζωής, την ελευθερία και την αλήθεια του. Όπως ζητά και ο Όσβαλντ στο τέλος, να αναζητάμε πάντα «τον ήλιο».

---

«ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ» του Χένρικ Ίψεν

ΘΕΑΤΡΟ RADAR

Πλατεία Αγίου Ιωάννη και Πυθέου 93 – Νέος Κόσμος, Αθήνα Τ.Κ. 11744,

απέναντι από τον σταθμό μετρό ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

τηλ. : 210 9769294

Η παράσταση που γνώρισε μεγάλη αποδοχή από θεατές και κριτικούς επιστρέφει για 3η συνεχόμενη χρονιά στο Θέατρο RADAR από την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2026 σε απόδοση- σκηνοθεσία Αναστασίας Παπαστάθη.

Το έργο του Χένρικ Ίψεν «ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ» γραμμένο το 1881 ήταν μια κραυγή ενάντια στην υποκρισία και την διαφθορά.  Συνάντησε πολλές αντιδράσεις από το πρώτο ανέβασμα του στο θέατρο, για την τολμηρότητά του και τον τρόπο με το οποίο έθιγε τον καθωσπρεπισμό και τις μικροαστικές αντιλήψεις της κοινωνίας και της εκκλησίας. Κατάφερε όμως να επιβληθεί και να θεωρείται σήμερα από τα πιο σημαντικά έργα της  παγκόσμιας  δραματουργίας.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

• Απόδοση- Σκηνοθεσία: Αναστασία Παπαστάθη
• Σκηνικά- Κοστούμια: Κυριακή Πανούτσου
• Μουσική επιμέλεια: Πάνος Φορτούνας
• Σχεδιασμός Φωτισμών: Αναστασία Παπαστάθη
• Φωτογραφίες: Τζούλια Χατζηκωστάκη
• Τρέιλερ: Στέφανος Κοσμίδης
• Επικοινωνία: Αντώνης Κοκολάκης
• Social Media: Grid Fox
• Art work: Creatures

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά)

• Σοφία Αγγελικοπούλου: Ρεγγίνα
• Κώστας Κλάδης: Ένγκστραντ
• Αναστασία Παπαστάθη: Κυρία Άλβινγκ
• Θοδωρής Σκούρτας: Πάστορας Μάντερς
• Νεκτάριος Φαρμάκης: Όσβαλντ Άλβινγκ

ΕΝΑΡΞΗ: Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου στις 21:00

ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:

• Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00
• & Κυριακή στις 19:00

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 120′ (με διάλειμμα 10΄)

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

• 18€: Κανονικό
• 15€:  Μειωμένο (Μαθητές, Φοιτητές, ΑΜΕΑ , Άνεργοι, Άνω των 65)
• 12€  Oμαδικά εισιτήρια 10 ατόμων και άνω 
• 8€ Ατέλειες

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ- ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ: 210 9769294

• Τρ: https://youtu.be/uSk0JeDuzMw

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: https://www.more.com/theater/brikolakes/

Θέατρο RADAR

Πλατεία Αγίου Ιωάννη & Πυθέου 93, Νέος Κόσμος, Αθήνα,

(απέναντι από το Σταθμό Μετρό «Άγιος Ιωάννης»)

FB page: Θέατρο RADAR

• Instagram: @radartheater
• Site: www.radartheater.gr
• E-mail: info@radartheater.gr