Υπάρχουν άνθρωποι που η ιδιότητά τους δεν χωράει σε μια κάρτα αλλαγής. Η Γεωργία Δρακάκη είναι μία από αυτούς. Νομικός που την κέρδισε η δημοσιογραφία, Sex Editor που υμνεί την καθαρότητα, και μια φωνή που μπορεί να σταθεί με την ίδια άνεση στο Μέγαρο Μουσικής και σε ένα “σκυλάδικο” της Εθνικής Οδού.

Με αφορμή την «Εκπομπή» της στο Black Duck, όπου παντρεύει ζωντανά τον λόγο με τη μουσική, η Γεωργία μάς παραχώρησε μια συνέντευξη που μοιάζει με βραδινή βόλτα με μηχανή στην Πατησίων.

Σε μια εξομολόγηση που ξεκινά από τα “στερητικά άλφα” του έρωτα και φτάνει μέχρι την ιερή “ξεφτίλα” της νύχτας, η Γεωργία Δρακάκη εξηγεί γιατί το 2026 η αντίσταση στον αλγόριθμο είναι το βλέμμα, η αφή και η αλήθεια χωρίς μακιγιάζ.

Η συνέντευξη με τη δημοσιογράφο, συγγραφέα & τραγουδίστρια

Γεωργία, από τη Νομική στη Δημοσιογραφία και από εκεί στο τραγούδι και τη συγγραφή. Ποια ιδιότητα “κερδίζει” όταν ξυπνάς το πρωί και ποια είναι αυτή που σε βοηθά να επιβιώνεις στην Αθήνα του 2026;

Η Νομική είναι οι σπουδές μου και αυτό είναι όλο. Η δημοσιογραφία και το τραγούδι είναι ο βιοπορισμός μου, ωραία μεράκια, δουλειές που λατρεύω και που επισήμως κάνω, με λίγα ή περισσότερα χρήματα, από την ενηλικίωσή μου και ύστερα. Η συγγραφή είναι η δεύτερη φύση μου. Δηλαδή, πρώτα είμαι γυναίκα και μετά συγγραφέας. Γράφω από πολύ πολύ μικρή. Εκδίδω από 19 χρονών. Αυτά. 

Στο Andro.gr διατηρείς τη στήλη “Sex Editor”. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να γράφει κανείς για τον έρωτα και το σεξ χωρίς να γίνεται κλισέ, και ποιο είναι το πιο συχνό ταμπού που συναντάς ακόμα στις ανθρώπινες σχέσεις; 

Δεν ξέρω, μπορεί να έχω γίνει κλισέ μερικές φορές κι εγώ. Γράφω (προσπαθώ) σαν ξαστερωμένος ουρανός, αγαπώ την διαύγεια, γιατί δεν φοβάμαι μη χαρακτηριστώ. Ταμπού είναι η ίδια η επιθυμία, ειδικά όταν αυτή προέρχεται από γυναίκες. Οι γυναίκες είναι για να επιθυμώνται, σου λέει, όχι για να επιθυμούν…Αμ, δε! 

Ασχολείσαι επαγγελματικά με τις συνεντεύξεις από το 2012. Ποια είναι η ερώτηση που πάντα ήθελες να σου κάνουν, αλλά οι συνάδελφοί σου την προσπερνούν; 

Έχω δεχθεί πολύ ωραίες ερωτήσεις στις περιπτώσεις που δίνω κι εγώ καμιά συνέντευξη μια στο τόσο. Ερωτήσεις που έχω ζηλέψει και που θα ήθελα να έχω σκεφτεί πρώτη. Μια ερώτηση όμως που θέλω πολύ να μου γίνει κάποια στιγμή είναι η εξής: «Γεωργία, έχεις πεθάνει ποτέ στην ζωή σου;». Θα είχα να απαντήσω διάφορα εδώ… 

Μεταφέροντας την αισθητική των συνεντεύξεων και του ραδιοφώνου σε ένα ζωντανό καφέ – θέατρο όπως το Black Duck, δημιουργείς ένα νέο υβριδικό είδος. Ποιο ήταν το αρχικό κίνητρο για αυτό το “ζωντανό πάντρεμα” των ιδιοτήτων σου και πώς εισπράττεις την ενέργεια του κόσμου όταν το ρεπορτάζ γίνεται τραγούδι και η αφήγηση ζωντανή εμπειρία; 

Μετά από ένα λάιβ κανονικό (με μικρή μπάντα, με guests, με μουσικά κομμάτια) στο καλοκαιρινό πάλκο του Black Duck έγινε μια συζήτηση με τον Μιχάλη Ρίζο και αυτή αποκάλυψε πως θα είχε ένα ενδιαφέρον η απόπειρα παντρέματος ιδιοτήτων, ασχολιών και κλίσεών μου επί σκηνής. 

Κουβέντα, δηλαδή, κείμενα, τραγούδια, όλα. Δεν είναι ακριβώς η πρώτη φορά που το κάνω, πάντα στις ζωντανές μου εμφανίσεις θέλω να υπάρχω και ως άνθρωπος – δημιουργός, όχι απλώς ερμηνεύτρια. Εδώ και dj set που κάνω, παίζω στον κόσμο στα μπαρ αποσπάσματα από συνεντεύξεις της Κάραλη ανάμεσα στα τραγούδια, τον Πλάτωνα Τσιπίδη να διαβάζει το Λαχταρώ και την Μάτση να διαβάζει την Αντίστροφη Αφιέρωσή της. 

Απλώς, τώρα, πράγματι, στην πρώτη Εκπομπή, είδα τον κόσμο να γίνεται πραγματικά ένα μαζί μας. Η επικοινωνία και η επαφή μας ήταν το κάτι άλλο και αυτό είναι κάτι που με αφορά πολύ καλλιτεχνικά, γιατί νομίζω ότι αυτό λείπει. Μιλούσαμε, παρεμβαίναμε, τραγουδούσαμε όλοι μαζί, σε φάσεις κλαίγαμε και γελάγαμε… 

Ας μιλήσουμε για τα επεισόδια: Στο πρώτο επεισόδιο, «Αριστοτέλους και Ιθάκης γωνία», μιλάς για την ενηλικίωση ως μια μεγάλη λεωφόρο. Για σένα, η Αθήνα είναι ένας τόπος που βοηθάει ή που εμποδίζει έναν νέο άνθρωπο να βρει το δικό του “φως” και τη δικαιοσύνη; 

Ασχοληθήκαμε, πράγματι, με τους δρόμους και τις διαδρομές. Τα μέσα και τα έξω μονοπάτια. Είμαι προκατειλημμένη με την Αθήνα, θετικά εννοείται, είναι το μεγαλύτερό μου Φετίχ. Θεωρώ ότι, ως πόλη, έχει μια ενέργεια αποκαλυπτική της αλήθειας του καθενός και της καθεμιάς. 

Αν έχεις φως, η Αθήνα το ξέρει και θα φέρει, ως πόλη, έτσι τα πράγματα για να συναντηθείς με τους ανθρώπους που θα το δοκιμάσουν και το αναδείξουν και θα το σκοτεινιάσουν το φως σου. Κι αν είναι να είσαι για το σκότος προορισμένος, η Αθήνα θα σε βγάλει στα μέρη να το εκφράσεις ή να το γιατρέψεις. 

Η Αθήνα είναι αντι-ηρωίδα: και καλή και κακιά. Και λαμπερή και σκοτεινή. Όπως οι καλεσμένοι μου, όπως εγώ. 

Το δεύτερο επεισόδιο εστιάζει στο «Όχι μαζί». Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι που δεν μοιράζονται την ίδια στέγη μπορούν τελικά να είναι πιο κοντά από εκείνους που μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι; Πώς το “τραγουδάτε” αυτό το παράδοξο; 

Αυτό που ονομάζετε παράδοξο, κανείς θα το ονόμαζε και ανεκπλήρωτο. Ο έρωτας είναι περισσότερο συγγενής με τα στερητικά άλφα (τα αδύνατα, τα αμήχανα, τα ανεκπλήρωτα) παρά με τις καταφάσεις της ζωής που φτιάχνουν κοινά κρεβάτια και σκαλοπάτια εκκλησιών γεμάτα ρύζια. 

Το ελληνικό τραγούδι είναι μια τεράστια κοιτίδα έρωτα και πόνου. Το «Γρήγορα να γυρίζεις πίσω» του Απέργη και τα «Κβάντα» του Μπάκουλη συναντιώνται με το «Να χορεύει η σκιά μου» του Θωμά Φώτη και όλα αυτά με τα κείμενα που εμπιστεύθηκα στη Νίκη Σερέτη και με την λυγμική φωνή της Ευτυχίας Μητρίτσα. Όσο για τον Στέλιο Δημόπουλο, αυτός είναι η Καψούρα ενσαρκωμένη. 

Στην ενότητα «Τα κόκκινα τα μπλουζ», διαχωρίζεις τη μελαγχολία από την κατάθλιψη. Γιατί θεωρείς ότι είναι απαραίτητο αυτό το “ράγισμα” και το σκοτάδι για να κοινωνήσει κανείς τη χαρά της ζωής; 

Γιατί με τόσο φως και καλοσύνη και έρωτα και ομορφιά, θα πνιγεί ο άνθρωπος. Θέλει λίγο μαυρίλα από τη ρωγμή να σπάσει το γάλα, να μην ξινίσει. Είναι σαν το αλάτι στο φαγητό. Η μελαγχολία είναι, δε, καύσιμη ύλη της ίδιας της ζωής, των σχέσεων με τους άλλους και με τον εαυτό μας. 

Μόνο οι εντελώς ασόβαροι άνθρωποι δεν μελαγχολούν ποτέ, ίσως γιατί παραπαίρνουν τους εαυτούς τους στα σοβαρά και θαρρούν πως δεν είναι και αυτοί θύματα ενός Αόρατου Σκηνοθέτη που κινηματογραφεί αδυσώπητα κάθε τους βήμα: από την τουαλέτα τους, μέχρι την στιγμή που γίνονται μάνες. 

Τι πιο μπλουζ, τι πιο μελαγχολικό από μια όμορφη γυναίκα που περπατά στη ρούγα και ένα μικρό αγόρι το κοιτά και χάνεται; Τι πιο μελαγχολικό από μια στύση που προορίζεται για άλλη ερωμένη από αυτήν που στέκει διάπλατη μπροστά σε έναν άντρα; Τι πιο μελαγχολικό από μια ηλιόλουστη Κυριακή στην πλατεία και μικρά παιδιά να τιτιβίζουν; 

Αυτά καλέ μας τα έχουν διδάξει οι μεγάλοι μας ποιητές και δάσκαλοι και σωτήρες εδώ και χρόνια: ο Ελύτης, ο Φελίνι, ο Χάνεκε, η Μάτση, η Τζένη η Μαστοράκη, η Νίνα Σιμόν, ο Άλκης Αλκαίος, η Λίνα Νικολακοπούλου. 

Η «Νύχτα ξελογιάστρα» του τέταρτου επεισοδίου περιλαμβάνει από “σκυλάδικα” μέχρι μοναχικά ξημερώματα. Πόσο “λογοτεχνική” μπορεί να γίνει η νύχτα στα χέρια σου και πώς επιβιώνει το παλιό καλό γλέντι στην εποχή των social media;

Τα χέρια μου είναι προορισμένα για νύχτες. Η θάλασσα τη νύχτα, ένα βραδινό κολύμπι, αυτό είναι όλη η ζωή μου. Εκεί, στην Ύδρα, με έναν έρωτα που χάθηκε για πάντα από την ζωή μου που θα πει πως σώθηκε και πως έρωτας θα μείνει για πάντα μες στην καρδιά μου. 

Το παλιό καλό γλέντι και το σκυλάδικο το έχουν κάνει κάτι φασαιόπαιδα εντελώς πανηγύρι, κακή τη εννοία, και το εκφράζουν ironically και neon και σκηνοθετημένο και με παπούτσια αντίντας κάτω απόν την παγιέτα (άσε μας, κουκλίτσα μου!), την ίδια στιγμή που φοβούνται να πουν ‘’σ’ αγαπάω’’ και να ξεφτιλιστούν μια φορά στ’ αλήθεια. Μόνο μέσω της ξεφτίλας όμως, ο άνθρωπος ανάγεται στο θείο επίπεδο του εαυτού του. 

Η νύχτα είναι ευεργετική για συναντήσεις, εμπνεύσεις, δημιουργικά ή άσκοπα ξενύχτια, η νύχτα είναι για προσευχές σε μπαρ-ναούς και κορμιά-εκκλησίες. Επίσης, ο ύπνος που είναι ο αδερφός της νύχτας φέρνει τα Όνειρα, που είναι η ευκαιρία μας για μια δεύτερη παράλληλη ζωή, κοντά με την δική μας. Εκεί συναντάμε αυτούς που δεν μας παίρνουν πια τηλέφωνο και γελάμε, δεν κλαίμε. 

Τα social media δεν έχουν καμιά δουλειά με τη νύχτα. Η νύχτα θέλει τα κινητά ξεχασμένα στην φόρτιση και τα κορμιά, τις ψυχές alert, στο αναλογικό περιβάλλον της ανθρωπινότητας: φιλί, ουίσκι, μακρινά ταξίδια στην Εθνική Οδό, μοναξιά, παρέες που αγκαλιάζονται και χορεύουν σε νησιώτικα στενά τα καλοκαίρια. 

Με τις εκπομπές να ανεβαίνουν σταδιακά στο YouTube, ουσιαστικά δημιουργείς ένα εναλλακτικό ψηφιακό αρχείο για τη σύγχρονη αθηναϊκή κουλτούρα. Είναι αυτός ένας τρόπος να “διασώσεις” την αισθητική της πόλης μακριά από τη λογική και τους περιορισμούς των παραδοσιακών καναλιών; 

Αχ, μαγικό αυτό! Ναι, έτσι θα λέω! Ότι γι’ αυτό το κάνω. Περισσότερο, το κάνω για να αρχίσω να υπάρχω περισσότερο μέσα στην χοάνη του Internet, αλλά με τον δικό μου τρόπο. Δηλαδή δεν το’ χω να βάλω μια κάμερα στο σαλόνι μου και να καλησπερίζω Αοράτους. Κάνω κάτι ζωντανά, με αληθινό κοινό, και αυτό βιντεοσκοπείται. Μου πάει καλύτερα έτσι. 

Οι καλεσμένοι σου στην “Εκπομπή” συνθέτουν μια πραγματικά “εκρηκτική” μίξη καλλιτεχνών από διαφορετικούς κόσμους. Με ποιο κριτήριο επιλέγεις κάθε φορά αυτό το μωσαϊκό προσωπικοτήτων και πώς καταφέρνεις να ενώσεις ανθρώπους με τόσο διαφορετικές αφετηρίες κάτω από την ίδια θεματική; 

Άνθρωποι που εκτιμώ ή που αγαπώ ή όλα αυτά μαζί. Άνθρωποι που η υπόστασή τους η ανθρώπινη και η καλλιτεχνική συνηγορούν στην επιθυμία μου να εκφραστώ πάνω στα συγκεκριμένα θέματα. 

Τραγουδιστές, ηθοποιοί, γραφιάδες, παιδιά του διαδικτύου και της ζωής. Στην πραγματικότητα, άνθρωποι με τους οποίους, με τον καθένα ξεχωριστά, θα ήθελα να έχω μια ζωή, για να τους την αφιερώσω είτε από την θέση της Μούσας, είτε από αυτήν του Μέντορα. (Άγγελε Παπαδημητρίου, ακούς;) 

Σε μια εποχή που όλα γίνονται γρήγορα και ψηφιακά, εσύ επιμένεις στο ραδιόφωνο, στο βιβλίο και στο live. Είναι μια μορφή αντίστασης στον αλγόριθμο; 

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι και ίσως, πράγματι, έτσι να είναι. Πιο αλγόριθμος από το δια ζώσης δεν υπάρχει, εν τω μεταξύ. Το χαρτί, ο ήχος ο φυσικός, ένα μπουζούκι που παίζει σκέτα ή μια φωνή που ενώνεται, χωρίς μικρόφωνα, μαζί με τις φωνές των άλλων ανθρώπων στο δωμάτιο είναι όλη η ομορφιά του κόσμου. Τα δουλεύω και τα social, μη γελιόμαστε. Με μέριμνα να είναι προέκταση, όχι αντικατάσταση. Περισσότερη αλήθεια, όχι μακιγιάζ. 

Πώς βλέπεις τη νέα γενιά καλλιτεχνών στην Αθήνα σήμερα; Υπάρχει ελπίδα ή απλώς “διαχείριση της φθοράς”; 

Ταλεντάρες, ατομάρες, κουκλιά. Είναι η δική τους στιγμή να ξεκινήσουν να πετάνε. Πίσω από όλο το concept της Εκπομπής είναι η Karakou, μια τραγουδοποιός και εικαστικός, εντελώς sui generis, 25 χρονών, αστέρι. 

Ελπίδα αν δεν υπάρξει, χαθήκαμε. Αλλά, ευτυχώς, η νέα γενιά (που δεν συμφωνώ φυσικά στα πάντα μαζί της, αλλά αυτή χέστηκε γι’ αυτό και καλώς) δεν μένει μόνο στην ελπίδα. Ανασκουμπώνεται και αναλαμβάνει δράση.

Πώς διαχειρίζεσαι την έκθεση; Φοβήθηκες ποτέ ότι η ταμπέλα της “Sex Editor” μπορεί να επισκιάσει τη “σοβαρή” δημοσιογράφο ή τη συγγραφέα; 

Λατρεύω την έκθεση, θέλω να μοιράζομαι, να εκθέτω και να εκτίθεμαι. Καμία ταμπέλα δεν είναι πάνω από μένα, ως Όλον, ως Σύμπλεγμα πραγμάτων, ιδεών και καταστάσεων. Επίσης, μακριά από μένα η σοβαρότητα, εντός και εκτός εισαγωγικών. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ σοβαρό άτομο για να μην προβαίνω σε σοβαρές ασοβαρότητες. Δε γουστάρω κανένα κύρος, καμία εξουσία, κανέναν τίτλο αποκλειστικό και σεβάσμιο. 

Η μόρφωσή μου, η δουλειά που έχω ρίξει χερσί, ποσί και όμμασι, αλλά, βασικότερα, η αγάπη μου για την ζωή και την δημιουργία, είναι εκεί, δεν χρειάζονται συνυποδηλώσεις ή αποκρύψεις. Και γενικά, θέλω να κάνω, να λέω, να γράφω και να τραγουδώ ό, τι και όπως το νιώθω. Ας μη με πάρουνε στην ΕΡΤ ποτέ! 

Είμαι αυτάρκης μες στην ιερή μου φτώχεια και είμαι υπερήφανα εκτός συστήματος. Μπορώ, νομίζω, να μπαίνω και να βγαίνω σε αυτό σχεδόν όποτε επιθυμώ, δεν με σκιάζει κανένα Βλέμμα, άλλο από το δικό μου και ίσως μερικών ανθρώπων που Λατρεύω. 

Τι είναι αυτό που σου λείπει περισσότερο από την Αθήνα της παιδικής σου ηλικίας και τι είναι αυτό που λατρεύεις στην Αθήνα του σήμερα; 

Η παιδική μου ηλικία άνθισε στο Μοσχάτο και τον Πειραιά. Την Αθήνα τη γνώρισα και την ερωτεύτηκα μετά τα 18, 19 μου. Όμως, ως παιδί, έχω τη μνήμη της Αιόλου, όταν ο μπαμπάς μου δούλευε στην Εμπορική Τράπεζα και καμιά φορά πηγαίναμε με τη μαμά επίσκεψη. 

Μια φορά, ο μπαμπάς με είχε αφήσει να ανέβω στην μηχανή ενός συναδέλφου του και εγώ ήμουν δεν ήμουν 8 χρονών. Αποφάσισα ότι θα θέλω μόνο μηχανές στην ζωή μου. Κι ότι η μηχανή είναι το απόλυτο μέσον της Αθήνας. 

Την διαπερνά, τη διασχίζει λεβέντικα, ο αέρας σκίζει τα μάγουλα, παράλληλα τραγουδάς και κάναν Μητροπάνο και αιφνιδιάζεις τους παρακείμενους ταξιτζήδες με τους αγκώνες να κρέμονται έξω από το παράθυρό τους. Τέλεια πράγματα, δηλαδή. 

Στην Αθήνα του σήμερα, λατρεύω την ταβέρνα ο Πειναλέων, το Au Revoir, τους ποδαρόδρομούς μου στην Πατησίων και το περιοδικό Η Πόλη Ζει, το οποίο παράγεται από μια χούφτα ανθρώπων που στ’ αλήθεια πιστεύουν ακόμα ότι η Αθήνα είναι η ωραιότερη πόλη της γης, όχι επειδή είναι δική μας, αλλά επειδή ποτέ δεν ήταν, ούτε θα γίνει. 

Μια καριόλα πόλη που μας καψουρεύει συνεχώς κι εμείς όλο κλαίμε στα σκαλοπάτια της…

Κλείνοντας, αν η ζωή σου ήταν ένα ρεπορτάζ που έπρεπε να παραδώσεις αυτή τη στιγμή, ποιος θα ήταν ο τίτλος και ποιο το “lead” της πρώτης παραγράφου;

Αριστούργημα ερώτηση! Η ζωή μου αυτόν τον καιρό, ε; Σας το λέω γιατί η ζωή μου ήταν άλλη πριν τον Ιανουάριο του 2026 και μια άλλη πριν τον Ιούλιο του 2025 και πάει λέγοντας. 

Τίτλος: Όχι πια λίλιουμ στην πόρτα του σπιτιού μου.

Lead: Όλες οι προσπάθειες της Γεωργίας Δρακάκη να αγαπήσει τον εαυτό της λίγο περισσότερο από τον Έρωτα, ο οποίος, κατά γενική ομολογία, της γ@μάει τα πρέκια.

Γεωργία, απευθυνόμενη στο κοινό του Young People.gr –μια γενιά που προσπαθεί να βρει τη δική της φωνή μέσα στον θόρυβο της πληροφορίας–  τι θα ήθελες να “ψιθυρίσεις” σε κάποιον που ξεκινά τώρα να κυνηγά το δικό του παράλογο ή λογικό όνειρο; 

Ψιθυρίζω με χνώτο που μυρίζει Jameson και καρέλι λευκό, αν μου επιτρέπετε: Ζήσε, ρε! Στείλε! Τόλμα! Πάρε τηλέφωνο! Συνέχισε να γράφεις τραγούδια! Πήγαινε γυμναστήριο, το’ χεις! Κλείσε αυτά τα εισιτήρια για Βαρκελώνη, αν όχι τώρα, τότε πότε; Υπομονή, πουλάκι μου! Η ζωή ξέρει καλύτερα από σένα! Όλα θαυμαστικά. Ψιθυριστά μεν, θαυμαστικά δε.

---

“Εκπομπή” στο Black Duck με την Γεωργία Δρακάκη

Κάθε Τρίτη και ένα επεισόδιο μίας «Εκπομπής». Κάθε Τρίτη με διαφορετικούς καλεσμένους. Κάθε Τρίτη και ένα διαφορετικό θέμα. Όλα με πρωταγωνιστές τον Λόγο (και το παράλογο!) και την Μουσική.

Μία εκπομπή, λοιπόν, που θα ανέβει σταδιακά, επεισόδιο το επεισόδιο, από τα τέλη Μαρτίου στο YouTube, αφού πρώτα θα έχει βιντεοσκοπηθεί με ζωντανό κοινό την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου, 3, 10 και 17 Μαρτίου στο Black Duck.

Κάθε φορά με διαφορετική θεματολογία , μέσα από το προσωπικό φίλτρο και αισθητική της Γεωργίας Δρακάκη, η οποία θα παντρέψει on stage και live τις ιδιότητές της: συγγραφέας, δημοσιογράφος, τραγουδίστρια.

Πιο αναλυτικά

---

Τρίτη – 24 Φλεβάρη

Επεισόδιο 01: Αριστοτέλους και Iθάκης γωνία.

Τραγούδια των δρόμων και των διαδρομών. Των έξω διαδρομών, στην πόλη και των μέσα, στον εαυτό μας. Η ενηλικίωση που μοιάζει με μια μεγάλη λεωφόρο. Μια Ακρόπολη στο βάθος – κάτι σαν φως, κάτι σαν δικαιοσύνη.

Καλεσμένοι: Ζαχαρίας Καρούνης, Σοφία Αρβανίτη, Πένυ Ξενάκη, Kostis Talos και Θράσος Καμινάκης

---

Τρίτη – 3 Μάρτη

Επεισόδιο 02: Όχι μαζί.

Τραγούδια του χωρισμού και του χωριστά. Του ανεκπλήρωτου έρωτα. Της αδόκητης καψούρας. Των ανθρώπων που δεν ζουν κάτω από την ίδια στέγη και, ίσως, βρίσκονται πιο κοντά από εκείνους που μοιράζονται ένα κοινό κρεβάτι.

Καλεσμένοι: Αντώνης Απέργης, Δημήτρης Μπάκουλης, Ευτυχία Μητρίτσα, Θωμάς Φώτης, Νίκη Σερέτη και Στέλιος Δημόπουλος

---

Τρίτη – 10 Μάρτη

Επεισόδιο 03: Τα κόκκινα τα μπλουζ

Η Μελαγχολία είναι modus vivendi και ουδεμία σχέση έχει με την κατάθλιψη. Μόνο όσες και όσοι κοινωνούν τη χαρά της ζωής, αντιλαμβάνονται την ανάγκη για ράγισμα, να μπορεί να μπει λίγο σκοτάδι και να βγει λίγο φως. Ρεμπέτικα, τάνγκο, βαλσάκια, soul κομμάτια, εσωστρέφεια και παλιές ιστορίες.

Καλεσμένοι: Sugahspank, Άγγελος Παπαδημητρίου, Δημήτρης Μυστακίδης και Πέρης Μιχαηλίδης

---

Τρίτη – 17 Μάρτη

Επεισόδιο 04: Νύχτα ξελογιάστρα

Τραγούδια και αφηγήσεις της νύχτας, του φεγγαριού, των ξενύχτηδων, των σκυλάδικων, των μοναχικών ξημερωμάτων με τσιγάρο και με κέφι κακό ή καλό. Μια βραδιά αφιερωμένη στα φώτα που σβήνουν και στις πανσελήνους που μας παρηγορούν καθώς πίνουμε, σπάμε, χορεύουμε, γλεντάμε. Καθώς πονάμε. Και ξενυχτάμε.

Καλεσμένοι: Θάνος Αλεξανδρής, Αντώνης Μιτζέλος, Στάθης Δρογώσης, Έλενα Στάθη, Νίκος Σκαραβαίος.

---

Η διάρκεια της κάθε εκπομπής – παράστασης θα είναι δύο ώρες.

Αρχισυνταξία – παρουσίαση – τραγούδι: Γεωργία Δρακάκη
Στο πιάνο o Λουκάς Κουρλής
Σκηνοθετική επιμέλεια: Νεφέλη Παπαναστασοπούλου
Art Direction: Ελένη Καράκου

Video – Φωτογραφίες: Μαρκέλλος Πλακίτσης
Οπτικό Υλικό: Μπάμπης Μελικίδης

“Εκπομπή” με την Γεωργία Δρακάκη
Τρίτη 24 Φεβρουαρίου, 3, 10 και 17 Μαρτίου
Black Duck
Ιωάννου Παπαρρηγοπούλου 5- 7
Τηλέφωνο κρατήσεων: 2103252396
Είσοδος: 15 ευρώ
Ώρα έναρξης: 21.00